Δε ξέρω, μπορεί να κάνω και λάθος- δεν κάνω φυσικά αλλά λέμε τώρα, πρόλογος να γίνετε-πάντως μετά λύπης μου παρατηρώ πως υπάρχουν διάφορα blogσπιτα που άλλο λόγο ύπαρξης δεν έχουν, πέρα από το να διαφημίζουν, μετά τυμπάνων μάλιστα- την προσωπική, οικογενειακή τους ευτυχία…. ένα πράγμα σαν το ψαρά ας πουμε που διαλαλεί καθημερινά στις γειτονιές τη πραμάτεια του:
Εδώ το καλό το ψάριιιιιιιιι…..πράμα που σαλεύει και το μουστερή γυρεύει….Περάστε κόσμε….
Και όχι, δεν μιλάω στο βρόντο, ή με αφορμή μια και μόνο ανάρτηση που θα μπορούσε κάλλιστα να θεωρηθεί ένα τυχαίο γεγονός.
Μου έκανε τόση εντύπωση το θέμα όταν το πρωτοείδα που αποφάσισα να το παρακολουθήσω
Κι επειδή , και λόγω δουλειάς, έχω μάθει να διασταυρώνω τις πληροφορίες μου πριν τις δημοσιοποιήσω, αυτό που σας λέω είναι πέρα για πέρα αληθινό
-Περισσότερες λεπτομέρειες βέβαια δεν μπορώ να σας δώσω κωλύομαι από δημοσιογραφική ομερτα, ψάξτε μόνοι σας…χα χα χα-
Πρόσφατα όμως ο Λαζόπουλος, αναφερόμενος στο τελευταίο διαζύγιο της Μιμής Ντενίση, είπε το εξής πολύ αληθινό:
«Όταν βλέπεις πολύ άσπρο μπροστά από τις κάμερες, υπάρχει πολύ μαύρο μέσα στις κάμερες…»
Κατ’ εμένα όμως τίθεται το εξής ερώτημα:
Ποιο είναι το ζητούμενο άραγε όλων εκείνων των ανθρώπων οι οποίοι, δίχως καν να λαμβάνουν υπόψη τους ότι απευθύνονται σε ανθρώπους κατά το πλείστον μόνους,-γιατι κακά τα ψέματα, το ιντερνετ στη πλειοψηφία του σε ανθρωπους μοναχικούς απευθύνετε- ή έστω μετριας συναισθηματικής κατάσταση, --διατυμπανίζουν τόσο εγωιστικά την, άντε, εγώ σου λέω αληθινη χαρά τους;
-Αν και όπου ακους μεγάλα λόγια μικρά καλάθια κράτα, γιατί το μπαρμπούνι συνήθως είναι μαρίδα, αλλά τέλος πάντων-
Τι έχουν να κερδίσουν;;;
Μήπως κάποιος πρέπει να τους θυμίσει εκείνο το περίφημο «Μηδένα προ του τέλους μακάριζε;"
Αναρτήσεις
