Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2009

Οίκος ευγηρίας.-२००८


Τι έγινε, κοιμήθηκα λίγο πιο βαριά
απ΄ το κανονικό χθες κι έζησα το όνειρο;
Περίεργο γιατί συνήθως ονειρεύομαι τη ζωή…
Τώρα βέβαια νιώθω λίγο σαν να είχα έτοιμες τις βαλίτσες
για ταξίδι που επιθυμούσα και σχεδίαζα καιρό,
κρατούσα μάλιστα στο χέρι και εισιτήριο ευκαιρίας,
με μπλόκαρε όμως η κίνηση στο δρόμο
κι έφτασα στο λιμάνι λίγα μόλις λεπτά
αφότου το καράβι σήκωσε άγκυρα.
Το έβλεπα μα για κείνο τουλάχιστο το ταξίδι
δεν προλάβαινα με τίποτα κι αντί κονιάκ παρηγοριάς
μου ‘βαλε μπρος τον οίνο της πειθούς ο εαυτός μου: «Δε βαριέσαι, ίσως μια άλλη φορά…
Στο κάτω-κάτω όνειρο ήτανε και τα όνειρα
φτιάχτηκαν για να τελειώνουν το πρωί,
οπότε προς τι να πικραθείς;
Φοβάσαι μη και δεν ξαναονειρευτείς;
Μα έχεις την αφθονία του ονείρου
κι έτσι που ξέρεις να βουτάς
στο βύθος του ανερμήνευτου
αύριο θ’ ανασύρεις άλλο
πιο πολύτιμο κογχύλι.
Κι ας προσπαθούν να τυλιχτούν
στο λαιμό σου για να σε πνίξουν
τα φύκια, φύκια είναι βρε χαζή και τα χλευάζεις.
Σε βάζει εσένα στη πλάτη του
και σ’ ανασύρει στον αφρό
σώα και αβλαβή το δελφίνι της ελπίδας
ακόμα και μετά απ’ όνειρα δύστροπα σαν το χθεσινό
που επείγει η απομάκρυνση πριν γίνουν εφιάλτες.»
***
Κι έδρασε τελικά ο οίνος της πειθούς.
Όντως, γιατί να πικραθώ;
Δεν στήνομαι καλύτερα να περιμένω το επόμενο όνειρο
από ψηλή, αμφιθεατρική θέση ούτως ώστε να το δω έγκαιρα
πριν φύγει κι αρχίσω να το ψάχνω πάλι στην ανωνυμία;
Πες μου τι θα φοράς έρωτα την ώρα που θα ‘ρθείς να σε γνωρίσω;
Τουλάχιστον τούτη τη φορά να προλάβω
να δω έστω το πρόσωπο σου.
Τουλάχιστον τούτη τη φορά να προλάβω
να σου εξηγήσω πως δεν ερμηνεύονται τα όνειρα.
Εξίσου με τον έρωτα δεν ερμηνεύονται τα όνειρα
κι ούτε ωφελεί να προσπαθείς να τα ερμηνεύσεις.
Συνθλίβεται μεσ’ την ορμήνια
ο μίσχος τους και φεύγουν πανικόβλητα.
***

Α κείνη η άγνοια… ρωτάς γιατί; Μα δεν το ήξερες;
Έχει τρυφερό μίσχο το όνειρο κι ένα μόνο λουλούδι
μπορεί να σου δώσει να μυρίσεις.
Την υπόσχεση…το τάμα… ποτέ όμως την ασφάλεια.
Το stop δηλαδή, το ως εδώ σταμάτα γιατί πιο κάτω υπάρχουν
στύλοι με ηλεκτροφόρα σύρματα και κινδυνεύεις.
Αυτό όχι, δυστυχώς δεν μπορεί να στο δώσει.
Γιατί βλέπεις αν μπορούσε να σου το δώσει
τότε δεν θα ήταν μίσχος τρυφερός,
θα ήταν ξερό κλαδί κατευθείαν για τον οίκο ευγηρίας.

Η στιγμή


Αχ νιάτα, νιάτα δικά μου,
νιάτα δικά μου της πληγής, και της πληγής
σήμερα αχνά μετά από χρόνια σας ξανάδα
μεσ’ σε ταμπούρλα και παιάνες γιορτής Εθνικής


Κι ως ανοιγόκλεισα σαν σ’ όνειρο τα μάτια,
λες κι ήταν μόλις χθες μου φάνηκε η στιγμή
που ίδια μ΄ εσάς ήμουνα κι εγώ τότε
όπου πριν λίγο μόνο ήσασταν κι εσείς…..