Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2013

Ερως ανίκατα μάχαν!











Της Ρίκης Ματαλλιωτάκη 

Ο έρωτας, ο ανίκητος στη μάχη, σε χρονικές εναλλαγές και διακυμάνσεις…

Ο έρωτας σαν συναίσθημα ανά τους αιώνες παραμένει ο ίδιος. Ο τρόπος που τον αναζητούμε άλλαξε απλώς. Κάποτε τον έψαχναν μέσα από καντάδες και ραβασάκια, σήμερα τον αποζητούν μέσα από αγγελίες αφημερίδων και στήλες γνωριμιών στο INTERNET. Ήταν άραγε τότε πιο καλά ή τώρα..

Κι ήταν μια νύχτα ωραία στη καρδιά και στη ματιά σου

Και στα τραγούδια σου. Ήταν γλυκιά

μια νύχτα στα τραγούδια τα παλιά σου

γεμάτη αστέρια, νύχτα ξωτικιά

------

Η μόνη αγάπη μές΄ στη μοναξιά σου,

τόσο όμορφη, τόσο υποβλητικιά,

έγινε πάθος μέσα στη καρδιά σου,

μές΄ στην καρδιά σου την ερημικιά

-------

Αχ, τα παλιά τραγούδια σου που κλαίγαν

κι ήτανε τόσο ανείπωτα γλυκά

και τόκρυβαν σεμνά και δεν το λέγαν.

------

Αχ, τα παλιά σου τα τραγούδια πού ΄ναι

θλιμμένα σαν αγάπης μυστικά,

σαν άνθη δακρυσμένα που σιωπούνε

(Μαρία Πολυδούρη)

Δεν υπάρχει συναίσθημα που να το έχουν υμνήσει οι ποιητές περισσότερο από αυτό του έρωτα..
Για κανένα άλλο θέμα δεν έχουν γραφτεί περισσότερα βιβλία και με τίποτα άλλο δεν έχει ασχοληθεί περισσότερο η συγγραφική πένα πέρα από αυτό του έρωτα..
Δεν υπάρχει συναίσθημα άλλο στο όνομα του οποίου να έχουν γίνει περισσότερα εγκλήματα, πόλεμοι, παρεξηγήσεις κι οτιδήποτε άλλο κακό μπορεί να προκαλέσει άνθρωπος σε άνθρωπο.

Δεν υπάρχει συναίσθημα που να προκαλεί τόση ψυχική ανάταση, να ανεβάζει το ανθρώπινο ένστικτο σε τόσο υψηλά επίπεδα μα και συγχρόνως να το κάνει ισότιμο με αυτό του ζώου..
Όλα στους αιώνες των αιώνων προσφέρονταν γενναιόδωρα στο βωμό της λατρείας της θεάς του έρωτα.
Ασστάρτη την έλεγαν οι Φοίνικες , Ιστάρ οι Ασσυρίοι, Ίσις οι Αιγύπτιοι,
Κάλι οι Ινδοί, Αφροδίτη οι Ρωμαίοι και οι Έλληνες , όπως όμως κι αν λεγόταν ο τρόπος με τον οποίο ζητούσαν να την εξευμενίσουν ήταν όμοιος:
Ο άνθρωπος γεννήθηκε για να αγαπά και αν αγαπιέται, για να ερωτεύεται και να τον ερωτεύονται και μακάριοι όλοι εκείνοι που κοινωνούν την αγία κοινωνία του έρωτα..
Από τότε που σε τούτο τον πλανήτη ακούστηκε χτύπος καρδιάς και βγήκε στον αέρα ανθρώπινο χνώτο, αυτό είναι δεδομένο της ύπαρξης μας και κανόνας απαράβατος.
Αν τώρα η Ελληνίδα Αφροδίτη μετά από μια μακρά περίοδο σιωπής, κι αφού είχε ήδη γίνει ολοκαύτωμα στην πυρά του σκοταδισμού του Μεσαίωνα και των Καθολικών, από αυτούς τους ίδιους ονομάστηκε σε Βαλεντίνο και τώρα τελευταία προσπαθούν να τον ονομάσουν σε Υάκινθο, αν τώρα στον αιώνα της ταχύτητας που ζούμε ο τρόπος της ερωτικής προσέγγισης άλλαξε περίπου ολοκληρωτικά σ΄ αυτό ίσως και να μη φταίμε οι άνθρωποι απόλυτα..
Κι ίσως . ίσως να ήταν ανυπόστατο εντελώς αν σήμερα ζητούσα από την κόρη μου να γυρέψει τον έρωτα στη πλατεία των Τριών Καμαρών…Εκεί δηλαδή που τον γύρευα εγώ στην εφηβεία μου και με τις φιλενάδες μου πηγαίναμε βόλτα πάνω κάτω στο «Νυφοπάζαρο» για να συναντήσουμε τον καλό μας..
Η μια δεκαετία με την άλλη είναι δρόμοι παράλληλοι που δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση να ενωθούν..

Όμως τι πειράζει. Ο έρωτας είναι από μόνος του ανεπανάληπτος είτε έρχεται από το απέναντι πεζοδρόμιο είτε μέσα από μια στήλη γνωριμιών του INTERNET
Αρκεί να έρθει..

Αρκεί να υπάρχει…
Ο έρωτας είναι από μόνος του ανεπανάληπτος ότι όνομα κι αν του δώσουν.
Αρκεί να έρθει..
Αρκεί να υπάρχει..




πηγη

Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2013

Ο φούρνος, η τυρόπιτα, και το ψωμί




Γράφει η Ρίκη Ματαλλιωτάκη.
Άνεργη μήνες η κόρη μου, εδέησε επιτέλους η " καλή της τύχη" και βρήκε πριν απο ένα εικοσαήμερο  μια δουλειά, σε ένα κεντρικό φούρνο- ζαχαροπλαστείο της πόλης του Ηρακλείου.
Καλή κι αξιοπρεπής δουλειά, δεν το λέω ειρωνικά, και μάλιστα ο εργοδότης  απο τις λίγους  ακόμα που επιλέγουν ντόπιο προσωπικό με φουλ ωράριο και πλήρης ασφάλιση.
Όλα καλά θα πήγαιναν λοιπόν αν η δουλειά αυτή, που έχει να κάνει με το πρώτιστο αγαθό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας,  δεν σε έφερνε σε άμεση επαφή με το πιο σκληρό πρόσωπο της σημερινής μας καθημερινότητας. Την πείνα...
Γιατί μόνο μια δουλειά μέσα σε ένα φούρνο μπορεί να σταθεί ικανή να σπάσει τον ανθρώπινο εγωισμό στα δύο όταν εσύ απο μέσα κι ο άλλος απ' εξω στη βιτρίνα προσπαθεί να χορτάσει κοιτώντας ένα κομμάτι ψωμί που εσύ δεν υπολογίζεις και πετάς με την μεγαλύτερη ευκολία στα σκουπίδια.
Θα πεις δεν το ήξερες;
Και βέβαια το ήξερα, άλλο όμως να το ξέρεις κι άλλο να το βιώνεις καθημερινά, εκεί είναι σαν να αιμοραγεί μια πληγή κι αντί να την αφήσουν να κακαδιάσει της τρίβουν διαρκώς το μαχαίρι πάνω της , αφού ούτως ή άλλως οι μικρές σου δυνάμεις δεν σου επιτρέπουν να κάνεις τίποτα.'
Μα τίποτα;
Γιατί τι μπορείς να κάνεις όταν ένα δεκαπεντάχρονο κορίτσι σου ζητάει κάτι, κάτι απο αυτά που μετά τις οκτώ το βράδυ σ΄ ένα φούρνο θα πεταχτούν,  - ή τουλάχιστον πετιόνταν ως χθες-  κι οταν εσύ απλώνεις το χέρι για να της δώσεις στις 3 το μεσημέρι μια τυρόπιτα, την οποία θα πληρώσεις απο το μεροκάματο σου, ακους την παιδική φωνή να σου λεει:
"Σας παρακαλώ,  έχω εφτά αδελφάκια, μήπως αντί για την τυρόπιτα μπορείτε να μου δώσετε ένα ψωμί για να φάνε κι αυτά;"
Τι μπορείς να κάνεις όταν είσαι είκοσι πέντε χρονών και μπροστά σου παρουσιάζεται ένας μεσήλικας που προσπαθώντας να κρατήσει όσο το δυνατόν πιο πολύ πάνω του τα ίχνη της παλιάς του αξιοπρέπειας σου ζητά με κατεβασμένα μάτια ένα καρβέλι ψωμί;
Να του πεις τί;
Να κάνεις τι;
Αδέρφια, μας στέρησαν ως ακόμα κι αυτο το ευτελές αγαθό που όμως από αυτό ξεκινάν και τελειώνουν όλες οι χαρές του κόσμου:
ΤΟ ΨΩΜΙ...
Αδέλφια σπάστε τις αλυσίδες του "Εγώ" και δώστε ως να περάσει η φουρτούνα απο αυτό που δεν έχετε...
Γιατί εμείς όλοι, οι μη έχοντες, θα βγάλουμε το καράβι απο την ξέρα, αν το βγάλουμε...
πηγη