Φταίω εγώ;;;;;

Με ρώτησαν τι έκανα για  τον μικρό Αφγανό 

που γάζωσαν οι βόμβες τις προάλλες.

Η για τον άλλο, εκείνον κει  

που μάζεψαν  ένα πρωί σαν τα σκουπίδια, τα σκουπίδια.

Ε πως, απάντησα, δεν κάθισα στον καναπέ μου εγώ;

Δεν είδα τις ειδήσεις;

Δεν φασκέλωσα τους πουλημένους  

και τους δήθεν  γραβαντάδες που τις λενε;

Δεν  υπέγραψα την διαμαρτυρία μου

 στην σελίδα κοινωνικής δικτύωσης που ανήκω;

Και  μάλιστα όχι σε μια, σε πολλές.

Δεν πήγα σε μαζική διαμαρτυρία;

Δεν πέταξα τις πέτρες μου;

Δεν έφτιαξα την Μ.ΚΟ. μου;

Επιτέλους τι άλλο να κάνω ΄πια....

Φταίω εγώ που ολοι οι πεινασμένοι 

στους σκουπιδοτενεκέδες δίπλα πάνε και ψοφάνε;



Πέταξα το σουτιέν μου

Σκορπίστηκα.

Πλησίασα εκούσια την λαιμητόμο

μιας αλήθειας δήθεν.

Σε μάταιες επαναστάσεις

αφέθηκα ανοχύρωτη.

Πέταξα το σουτιέν μου

για να νιώσω λεύτερη.

Μου είπαν πως με πνίγει.

Και τους πίστεψα.

Δίψασα.

Κι ήπια νερό

απ’ την στρατόσφαιρα.

Δεν μ΄αρεσε της γης.

Ανούσιο το ένιωθα στο στόμα μου.

Να πιάσω παραπάνω

απ΄οτι έφτανε το χέρι μου ήθελα.

Τα μάτια   εξάσκησα

να βλέπουν στο λυκόφως

κι αγνόησα το φως το απαλό της ίριδας.

Εκτόξευσα τα πάντα

για να τους δώσω υπερμεγέθη υπόσταση

Πα να πει αρνηθηκα τα πάντα.....

Το σώμα κι η ψυχή μου κίνησε επανάσταση.

Για να επιτευχθεί το ζητούμενο.

Μα  ποιο ειναι αλήθεια το ζητούμενο;;;;;

Ακόμα ψάχνω την απάντηση στο δίλλημα.

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ....

..... επί του παρόντος πάντως, βολεύομαι 

«με αυτά που οι άλλοι ξεπουλούν...»