Οι χρυσοί, οι αργυροί, και οι μαλαματένιοι... ή αλλιώς στους στραβούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος...

Γράφει η Ρίκη Ματαλλιωτάκη

Ακούω, ακούω, ακούω, ακούω, και πολλές φορές νιώθω σαν να με γελούν τα ίδια τα αυτιά μου...
Δεν είναι δυνατόν, σκέφτομαι, νοήμονες άνθρωποι, να ξεστομίζουν τέτοια τερατουργήματα απο  το στόμα τους ( βλέπε χθεσινή δήλωση Δούκα)  και άλλα, άλλα που στην καλύτερη των περιπτώσεων, στην προσπάθεια τους καλυφτούν αναιρούν οι ίδιοι τα λεγόμενα τους σε καποια επόμενη δημόσια αναφορά τους.
Αριστεροί, δεξιοί, κεντρώοι,  έχουν χάσει πια τα αυγά και τα μπασκάλια οι άνθρωποι.

Άπαντες,κατά την δική τους ομολογία -μα καλά ίχνος τσίπας δεν υπάρχει πάνω τους;-  ομολογούν ότι το πρόβλημα στην Ελλάδα ξεκίνησε μετά την μεταπολίτευση και με την τροπαιούχα έλευση της δημοκρατίας στην χώρα μας.

Βαρέθηκα να ακούω δημοκρατικά σκάνδαλα:

Κουτιά με πάμπερς, ροζ βίλες, χρηματιστήρια, Ζαχόπουλοι, Ρουσόπουλοι, πισίνες μετονομασμένες σε υδατοσυλλέκτες, και ουκ έστι τούτων αριθμός αν αρχίσω να αραδιάζω τα σκάνδαλα ένα ένα..
Αναρωτήθηκαν όμως ποτέ όλοι αυτοί οι εκπρόσωποι της ανομίας,
 τι να την κάνει τέτοια δημοκρατία ο άνεργος, ο άστεγος, ο φτωχός, ο μεροκαματιάρης, ο κακομοίρης που παλεύει να ζήσει και να πληρώσει τα χαράτσια τους και τις δικές τους λαμογιές με τα 20 ευρώ που του επέτρεψαν να έχει μεροκάματο, όταν και αν έχει;
Αναρωτήθηκαν ποτέ τι να την κάνει τέτοια δημοκρατία ο φοβισμένος που δεν μπορεί να ξετρυπώσει έξω απο το σπίτι του μη τυχόν κι η κακή του τύχη τον ρίξει πάνω στον Αλβανό με τα Καλάσνικοφ;
Αναρωτήθηκαν ποτέ πως όλες αυτές οι στατιστικές για τις οποίες τόσο συχνά μιλούν  δεν είναι νούμερα αλλά ψυχές...πεθαμένες  κι εξαθλιωμένες ψυχές είναι κύριοι κι όχι νούμερα σε μπακαλόχαρτα όπως θέλετε να μας τα μοστράρετε.
Στήνονται στα τηλεοπτικά παράθυρα κι αναθεματίζουν τον κόσμο που  - κακώς, δεν λέω καλώς αλλά ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται-  που στράφηκε σε καθεστώτα άλλα αντί να βγάλουν τον σκασμό και να συλλογιστούν ποιος τους έφτασε σε αυτό το σημείο;
Ο κόσμος κύριοι ζητά ελπίδα και δεν τον αφορά αν αυτός που θα του την δώσει είναι σε ιδεολογία χρυσός, αργυρός ή μαλαματένιος
Τον κόσμο τον αφορά να φάει, τον κόσμο τον αφορά να ζήσει, τον κόσμο τον αφορά να ελπίσει  κι
εσείς όχι μια, όχι δυο, όχι τρεις,  αποδείξατε πως είστε ανίκανοι να του την δώσατε, οπότε,
έτσι όπως τα κάνατε τώρα λουστείτε τα και σκασμός.
Ο κόσμος  ζητά ελπίδα κύριοι κι εσείς με τις αστραφτερές αμαξάρες και βιλάρες, εσείς οι αριστεροί με τις ολόγιομες δεξιές τσεπάρες, εσείς οι ασφαλείς αναγκάσατε τον  ανασφάλιστο κόσμο  να επιλέξει απο τον στραβό τον μονόφθαλμο.
Μέσα σε όλες τις άλλες ευθύνες, είτε θέλετε να το δεχτείτε είτε όχι,  σας ανήκει και αυτή κύριοι,  και είμαι σίγουρη, πως ότι αντίθετο κι αν λέτε,  μέσα σας, βαθιά μεσα σας, την ωρα που χαμηλώνουν τα φώτα των καναλιών και της τηλεθέασης,  γνωρίζετε την αλήθεια και τρέμετε ως και τον ύπνο σας ακόμα.
Ο κόσμος θα πέσει ξανά κύριοι και η ευθύνη για μια ακόμα φορά θα είναι δική σας.
πηγη

Σκουπίδια με αστραφτερό σελοφάν πολυτελείας.

Της Ρίκης Ματαλλιωτάκη

Σύμφωνα με τα σχετικά δημοσιεύματα, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, δεν έχει βρεθεί λέει ακόμα δικηγόρος να υπερασπίσει το κτήνος της Ξάνθης για τον αποτρόπαιο θάνατο που έδωσε στην αδικοχαμένη Ζωή.Του βρήκα εγώ λοιπόν και δύο συνήγορους μάλιστα, που ούτε καν στο όνειρο του δεν φαντάζονταν.

Μπροστά τους δεν πιάνει μία η δικηγόρος απο την Μύκονο που αμισθί κιόλας ανέλαβε την υπεράσπιση του έτερου αλλοδαπου κτήνους της Πάρου, με την γνωστή υπόθεση της άτυχης 15χρονης Μυρτούς. 

Και μάλιστα τώρα που το σκέφτομαι, δύο οι κατηγορούμενοι, δύο και οι συνήγοροι, ας αναλάβει ο καθένας έκαστον.

Αλήθεια αν όλα όσα είπατε εσείς τα έλεγα εγώ η καμία, ο άλλος ο κανένας, θα τυγχάναμε άραγε της ίδιας μεταχείρισης με την δική σας, που μετέτρεψε  τα σκ@@α που ξεράσατε μέσα απο το στόμα σας  απλώς σαν αστειάκια άνευ ουσίας κι άλλο ουδέν;Διότι πως να το κάνουμε, όταν κοτζαμάν Κρατική Τηλεόραση φιλοξενεί τα εγκώμια περί βιασμού ενός Τσόκλη -«Δεν καταλαβαίνω γιατί ο βιαστής είναι πιο κακός από την κοπέλα που προκαλεί. Τη βία τη ζητά η ίδια. Θέλει να τη βιάσουν. Γιατί να κλείνουν στη φυλακή τον βιαστή κι όχι την κοπέλα; Αφού η φύση τον σπρώχνει να "επιτεθεί". Δεν είναι ωραίο πράγμα η επίθεση;» τι να σου κάνει και ο μανάβης, τι να σου κάνει κι ο Πακιστανός...
Όταν δίνεται βήμα απο μια Έλλη Στάη σε ένα αριστερό "διανοούμενος"¨όπως ο Κουμανταρέας να ξεστομίσει μέσα απο την εκπομπή της πως "υπάρχουν γυναίκες που τους αρέσει ο βιασμός" ε τότε λοιπόν γιατι να μη δώσουν βήμα τα καρακιτσαριά στο δράκο της Ξάνθης να πει ότι "η Ζωή έκανε μαζί του ότι έκανε με την θέληση της;
Αλλά να θέσω κι εγώ τώρα με την σειρά μου μια ερώτηση σε όλα ετούτα τα σκουπίδια, τα προφυλαγμένα καλά κάτω απο το σελοφάν πολυτελείας :
Κύριε Κουμανταρέα αν δεν κάνω λάθος στην συγκεκριμένη εκπομπή πήγατε για να καταδικάσετε την βία, την κάθε είδους βία, και όχι αυτήν που αφορά προσωπικά εσάς και τους οικείους σας.
Αν τα λόγια σας έβγαιναν απο το στόμα ενός Χρυσαυγίτη ποια θα ήταν αλήθεια η αντίδραση σας;
Αν στην θέση της Ζωής, ή της Μυρτώς ήταν η κόρη σας, η μάνα σας, η αδελφή σας, ποια θα ήταν αλήθεια η αντίδραση σας;
Δεν είναι αναρχικές οι απόψεις σας κ Τσόκλη, κι αν ήμουν στην θέση της κόρης σας θα ντρεπόμουν να ξαναβγώ έξω από το σπίτι μου και όχι να προσπαθώ να καλύψω τις κτηνώδεις ορέξεις σας υπενθυμίζοντας τις καλλιτεχνικές σας επιδόσεις και την "προσφορά σας" στην τέχνη.
Τι να την κάνεις την "προσφορά" στην τέχνη κ Τσόκλη; όταν τα χέρια που τα δημιουργούν βρωμάνε;

Δεν είναι ο έρωτας επίθεση κ Τσόκλη ούτε και το απ΄αυτό σας θα ανυψωθεί με τον βιασμό...
Τι να τα κάνεις τα βραβευμένα βιβλία κ Κουμανταρέα όταν η ψυχή αυτουνού που τα γράφει θυμίζει απόπατο;

Γιατί φοβάστε για την είσοδο της Χ Α στη Βουλή κ Κουμανταρέα και δεν φοβάστε για τις ίδιες τις απόψεις σας;
Κι ολοι εσείς που τους ανέχεστε γιατί παριστάνετε ότι δεν καταλαβαίνετε;

Ποια η διαφορά τούτων των 'κυριών" απο τα κτήνη της Πάρου, της Ξάνθης κι όλων των υπολοίπων ομοίων τους;
Γιατί τους δίνετε βήμα; Για να δώσουν με την σειρά τους το παράδειγμα σε κάθε άρρωστο που αρπάζει τις απόψεις τους και τις κάνει σημαία;

Γιατί μετράτε με δυο μέτρα και με δυο σταθμά κύριοι;;;;;;;;;;;;;;;
Σας εύχομαι ειλικρινά να υποστείτε κάτι όμοιο κυρίες και κύριοι γιατί μόνο τότε ίσως υπάρξει περίπτωση να αναθεωρήσετε.

πηγη

Θυμάμαι...

Της Ρίκης Ματαλλιωτάκη

Από που να αρχίσω, και τι να πρωτοθυμηθώ για μια μέρα τέτοια τριάντα, και βάλε, χρόνια πίσω.
Οι μνήμες, γλυκές στην σωστή πόσότητα, και νόστιμες σαν καραμελωμένα αμύγδαλα, βιάζονται να προβάλλουν, να δώσουν το παρόν τους, να πουν "είμαι εδώ" μη τυχόν και ξεχαστούν στα σκοτάδια του ανείπωτου...
Θυμάμαι λοιπόν πως πριν τριάντα, και βάλε, χρόνια πίσω, οι Πρωτοχρονιές, μέσα κι έξω, είχαν πάντα την ίδια εικόνα.
Την εικόνα του καρτ ποστάλ με τον αγαθό γέροντα που έρχεται για να μοιράσει καλό, καλό, και μόνο καλό!
Θυμάμαι πως η γειτονιά με τις μονοκατοικίες μύριζε ολάκερη κανέλα, βανίλια, και μοσχοκάρφια.
Θυμάμαι μανάδες με τσεμπέρια να μεταφέρουν λαμαρίνες και τον φούρνο της γειτονιάς να ψήνει ασταμάτητα.
Θυμάμαι τις ανοιχτές πόρτες που έμπαιναν και έβγαιναν παιδιά για "να τα πούνε" και το ανοιχτό χαμόγελο που τα υποδέχονταν.
Θυμάμαι, μια μικρή κοντούλα και χοντρούλα, εμένα δηλαδή, να γυρίζει ολημερίς στις αλάνες με δυο τρία άλλα ιδίας υποστάσεως κορίτσια, για το πρωτοχρονιάτικο χαρτζιλίκι και αργά το απόγευμα να μοιραζόμαστε σε μια γωνιά τον "κόπο μας" που στην καλύτερη δεν ξεπερνούσε το τάληρο.
Θυμάμαι τις φρουτιέρες του σπιτιού, εκείνη την μπλε και τη ροζ ειδικά απο κρυστάλλινη οπαλίνα, που πάντα ανήμερα, η έρμη η μάνα την γέμιζε φρούτα, μύγδαλα και κάστανα για να ενημερώσουν πως "σήμερα είναι μια μέρα αλλιώτικη από τις άλλες.Σήμερα θα φας και θα χορτάσεις με ότι δεν τρως όλες τις άλλες."
Θυμάμαι την εικόνα που λίγο πριν το έμπα του καινούργιου χρόνου έβγαινε πάντα στην εξώπορτα για να μπει ξανά μέσα με το δεξί πόδι εκείνου που αποφαζίζονταν πως ήταν ο πιο γουρλής για να κάμει το ποδαρικό στο σπίτι.
Ρεβεγιόν όχι, δεν θυμάμαι, ή δεν τα έζησα εγώ ή δεν υπήρχαν τότε, θυμάμαι όμως όλες τις γειτόνισσες να μπαίνουν και να βγαίνουν την παραμονή για να ευχηθούν γιατί ανήμερα κανείς δε θα πόριζε από το σπίτι του.
Κανείς δεν θα τολμούσε να φορτωθεί στις πλάτες του κάποιο κακό που ίσως συνέβαινε στη διάρκεια του χρόνου έστω και σαν υποψία.
Θυμάμαι ότι δεν μου άρεσε καθόλου το μπάνιο στην σκάφη που όμως έπρεπε απαραίτητα να το υποστώ το βράδυ της παραμονής για να είμαι και όλο τον υπόλοιπο χρόνο καθαρή.
Θυμάμαι το ζόρι μου να κοιμηθώ νωρίς μη τυχόν και περάσει ο Αι Βασίλης και με βρει ξύπνια, θυμώσει μαζί μου, και φύγει δίχως να μου αφήσει το δώρο του.
Θυμάμαι το καρδιοχτύπι μου εκείνο το πρωί της Πρωτοχρονιάς που βρήκα δίπλα από το μαξιλάρι μου τρία ολάκερα βιβλία από την σειρά της "Πολυάννας" που ήταν η αγαπημένη μου.
Θυμάμαι ότι τα μύριζα, τα χάιδευα, και δεν πίστευα στα μάτια μου.. πίστεψα όμως απόλυτα εκείνη την στιγμή στην ύπαρξη του αγαθού γέροντα.
Θυμάμαι το ροδοκοκκινισμένο ψητό κοτόπουλο με την περίεργα γιορτινή γεύση που τρώγαμε πάντα εκείνη την μέρα εγώ και τα αδέλφια μου και τη μαμά πάνω απο το κεφάλι μας να απαγορεύει να μαλώσουμε - συνήθως για το ποιος είχε στο πιάτο του την μεγαλύτερη μερίδα- γιατί θα μαλώναμε και όλο τον υπόλοιπο χρόνο.
Θυμάμαι πως μας συνιστούσε να διαβάσουμε έστω και για πέντε λεπτέ τα μαθήματα του σχολείου μας για διαβάζουμε και όλο τον υπόλοιπο χρόνο.
Θυμάμαι το φως που έπαιρνε πάντα το δείλι μιας τέτοιας μέρας.
Ένα φως που σηματοδοτούσε πάντα αρχή και ποτέ τέλος.
Θυμάμαι ότι τριάντα χρόνια και πριν, μια μέρα σαν ετούτη, πάντα κάτι καλό περίμενα ότι θα συμβεί στην ζωή μου και στην ζωή των γύρω μου.
Συνέβη; Δεν ξέρω...Ξέρω όμως ότι αν ευχηθώ καλή χρονιά θα νιώθω σαν να κοροϊδεύω τον κόσμο, πλην όμως θα το τολμήσω:
Καλή χρονιά Συνέλληνες με την ευχή ο χρόνος που πέρασε να είναι και ο τελευταίος των δεινών μας.
Καλή χρονιά με ειρήνη, υγεία, και ψωμί για όλο τον κόσμο!

πηγη