Να γιατί είμαστε τελειωμένοι σαν λαός !

Γράφει η Ρίκη Ματαλλιωτάκη

Τελικά θα έπρεπε να να μεγαλώσω αρκετά, να παρα-μεγαλώσω θα έλεγα καλύτερα, να μπει το καταραμένο απο τη μια μα και συγχρόνως ευλογημένο απο την άλλη διαδίκτυο στην ζωη μας, για να συνειδητοποιήσω πως και με τι κριτήρια δουλεύει η πολιτική ζωή της χώρας ετούτης.

Όχι πως δεν ήξερα φυσικά, όχι προς Θεού, ιδεολόγα είμαι δεν είμαι ηλίθια, πίστευα όμως πως τουλάχιστον μετά απο όλα όσα έχουν συμβεί, μετά από την κυριολεκτική καταβαράθρωση της ερμης Ελλάδας, κάποιοι θα είχαν βάλει μυαλό κι αν μη τι άλλο θα κρατούσαν τουλάχιστον τα προσχήματα...
Αμ δε....κούνια που σε κούναγε Ρικάκι...

"Προσοχή εύθραυστο!!!!!!"

Μια κούτα μέσα στο πατάρι και δυο λέξεις:

"Προσοχή εύθραυστο!!!!!!"

Σ' έκλεισα μέσα εκεί, φιμωσα και τα όνειρα, και σε παρέδωσα.

Στη ζωή.

Την μετά από μένα ζωή...

Ρ/Μ

Τελικά ναι...Υπάρχει Θεία Δίκη. Σε λίγες μέρες κοντά σας

Τίτλος: Τελικά ναι...Υπάρχει Θεία Δίκη
Συγγραφέας: Ρίκη Ματαλλιωτάκη
Σελίδες: 400
Εκδόσεις: Δυάς εκδοτική
Η ύπαρξη της έρμαιο της τύχης… η ζωή της ένας στρόβιλος, μια πάνω μια κάτω, ακριβώς όπως στο όνειρο που την προειδοποίησε για τα μελλούμενα στα δεκαέξι της.  Οι αλλαγές καταιγιστικές, συνεχείς και εναλλασσόμενες, και η κορύφωση του δράματος απάνθρωπη κι ανελέητη.  Έγκλημα σώματος και ψυχής από κείνα που αφήνουν σκληρή και άσβεστη την χαρακιά του μίσους στο ανθρώπινο είναι… που δεν επιτρέπουν κανένα παράθυρο ανοιχτό για την κάθαρση.
Αυτή είναι η ζωή της Αρετής. Της γυναίκας που κάτω από τις πιο περίεργες συνθήκες γνώρισε τα πάντα:  Τη φτώχεια, τα πλούτη, την δόξα, την εξουσία, τον έρωτα, το μίσος και την καλοσύνη, περιμένοντας μονάχα μία στιγμή. Την στιγμή της εκδίκησης.  Κοίτα όμως που…

«…Τι περίεργα λοιπόν που λειτουργεί το σύμπαν τελικά! Ο ξενώνας κακοποιημένων γυναικών «Ο ΦΥΛΑΚΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ» που δημιουργήθηκε με τα λεφτά του Νικόλα Αργυρόπουλου, στάθηκε όντως για την Αρετή η πραγματική διαφυγή καθώς τα χρήματα των ανθρώπων που την κατέστρεψαν στο γύρισμα του κύκλου την αποζημίωσαν κιόλας. Ο ξενώνας έγινε για την Αρετή η πραγματική αποζημίωση… όπως ακριβώς το προέβλεψε και ο Πέτρος, του οποίου η ιδέα και η επίβλεψη στάθηκαν άκρως σημαντικά για την υλοποίηση αυτού του μεγαλεπήβολου σχεδίου! Ως τότε, ως τη στιγμή της δημιουργίας του δηλαδή, δυο πράγματα μόνο είχαν τη δύναμη να ανακουφίζουν την Αρετή από τους εφιάλτες της, αλλά όχι να τους εξαφανίζουν. Η αγάπη του Πέτρου και η δουλειά της. Η αγάπη του Πέτρου ήταν το λιμάνι της, εκεί που μπορούσε χωρίς φόβο κανένα να βγάλει το αληθινό της πρόσωπο, το πρόσωπο ενός παιδιού που καταστάσεις κι άνθρωποι λεηλάτησαν ανελέητα τη παιδικότητα του. Δίπλα στον Πέτρο γινόταν πάλι παιδί, στη δουλειά της όμως γίνονταν σκληρή σαν πέτρα! Μάλιστα, ήταν τόσο κάθετη, τόσο αδελέαστη κι ανεξαγόραστη, που στους δημοσιογραφικούς κύκλους δεν την συναντούσες διαφορετικά παρά μονάχα με το όνομα «Σκύλα». Την πένα αυτής της γυναίκας που έπεφτε σαν λίβελος στη κάθε αδικία, από τη πιο μικρή μέχρι τη πιο μεγάλη, την έτρεμαν κι απεύχονταν την κόψη της οι πάντες…»