"Προσοχή εύθραυστο!!!!!!"

Μια κούτα μέσα στο πατάρι και δυο λέξεις:

"Προσοχή εύθραυστο!!!!!!"

Σ' έκλεισα μέσα εκεί, φιμωσα και τα όνειρα, και σε παρέδωσα.

Στη ζωή.

Την μετά από μένα ζωή...

Ρ/Μ

Τελικά ναι...Υπάρχει Θεία Δίκη. Σε λίγες μέρες κοντά σας

Τίτλος: Τελικά ναι...Υπάρχει Θεία Δίκη
Συγγραφέας: Ρίκη Ματαλλιωτάκη
Σελίδες: 400
Εκδόσεις: Δυάς εκδοτική
Η ύπαρξη της έρμαιο της τύχης… η ζωή της ένας στρόβιλος, μια πάνω μια κάτω, ακριβώς όπως στο όνειρο που την προειδοποίησε για τα μελλούμενα στα δεκαέξι της.  Οι αλλαγές καταιγιστικές, συνεχείς και εναλλασσόμενες, και η κορύφωση του δράματος απάνθρωπη κι ανελέητη.  Έγκλημα σώματος και ψυχής από κείνα που αφήνουν σκληρή και άσβεστη την χαρακιά του μίσους στο ανθρώπινο είναι… που δεν επιτρέπουν κανένα παράθυρο ανοιχτό για την κάθαρση.
Αυτή είναι η ζωή της Αρετής. Της γυναίκας που κάτω από τις πιο περίεργες συνθήκες γνώρισε τα πάντα:  Τη φτώχεια, τα πλούτη, την δόξα, την εξουσία, τον έρωτα, το μίσος και την καλοσύνη, περιμένοντας μονάχα μία στιγμή. Την στιγμή της εκδίκησης.  Κοίτα όμως που…

«…Τι περίεργα λοιπόν που λειτουργεί το σύμπαν τελικά! Ο ξενώνας κακοποιημένων γυναικών «Ο ΦΥΛΑΚΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ» που δημιουργήθηκε με τα λεφτά του Νικόλα Αργυρόπουλου, στάθηκε όντως για την Αρετή η πραγματική διαφυγή καθώς τα χρήματα των ανθρώπων που την κατέστρεψαν στο γύρισμα του κύκλου την αποζημίωσαν κιόλας. Ο ξενώνας έγινε για την Αρετή η πραγματική αποζημίωση… όπως ακριβώς το προέβλεψε και ο Πέτρος, του οποίου η ιδέα και η επίβλεψη στάθηκαν άκρως σημαντικά για την υλοποίηση αυτού του μεγαλεπήβολου σχεδίου! Ως τότε, ως τη στιγμή της δημιουργίας του δηλαδή, δυο πράγματα μόνο είχαν τη δύναμη να ανακουφίζουν την Αρετή από τους εφιάλτες της, αλλά όχι να τους εξαφανίζουν. Η αγάπη του Πέτρου και η δουλειά της. Η αγάπη του Πέτρου ήταν το λιμάνι της, εκεί που μπορούσε χωρίς φόβο κανένα να βγάλει το αληθινό της πρόσωπο, το πρόσωπο ενός παιδιού που καταστάσεις κι άνθρωποι λεηλάτησαν ανελέητα τη παιδικότητα του. Δίπλα στον Πέτρο γινόταν πάλι παιδί, στη δουλειά της όμως γίνονταν σκληρή σαν πέτρα! Μάλιστα, ήταν τόσο κάθετη, τόσο αδελέαστη κι ανεξαγόραστη, που στους δημοσιογραφικούς κύκλους δεν την συναντούσες διαφορετικά παρά μονάχα με το όνομα «Σκύλα». Την πένα αυτής της γυναίκας που έπεφτε σαν λίβελος στη κάθε αδικία, από τη πιο μικρή μέχρι τη πιο μεγάλη, την έτρεμαν κι απεύχονταν την κόψη της οι πάντες…»

Για τις στιγμές που ο Θεός επέλεξε να χαλαρώνει, δημιούργησε εσένα ΜΑΝΑ ΜΟΥ..

   

Περάσανε τα χρόνια μάνα, ε;

Οι χαρακιές του χρόνου

σημαδέψαν και τις δυο μας.

Κι εγω, γιατί αλήθεια

νιώθω σαν να μην πέρασε

στιγμή καμία...

Και θέλω εκεί, στην μήτρα που με γέννησε

ξανα να γείρω,να χωθώ,

και της ασφάλειας το γάλα

απ' το βυζί σου, να βυζάξω....

Αχ ΜΑΝΑ, όσο ζεις, είμαι μωρό.

Κρατάς εσύ τα γηρατειά

και δεν τ' αφήνεις να

χτυπήσουν την δική μου πόρτα.

Ολα για σένα ΜΑΝΑ τα κρατάς,

για να είμαι εγώ ένα δυνατό "μωρό"

που δύναμη αντλεί μέσα απ΄την δύναμη σου..