Βυζαντινη Αυτοκρατορία.....ωρα μηδεν......

Δεν εχει μηδενισει ακομα βεβαια, αλλά μηπως ειναι η ωρα της;
Μηπως ειναι καιρός να σταματήσουμε να βαυκαλίζουμε τους εαυτους μας, και προπάντων τα παιδιά μας, με το περιβόητο ψέμα που μεγαλώσαμε εμεις;
Ποιο ψέμα;
Το μεγαλειο της Β. Α.
Μα ελεος, για ποιο μεγαλειο μιλάμε;

Του πλούτου;
Αν ειναι ετσι, οκ, σηκώνω τα χερια.... γιατι αν μιλάμε για οτιδήποτε άλλο, θα τρελαθω....
Μη με ρωτησετε τι, δε θα μπω στο κοπο να σας πω, οποιος θελει ας ψαξει να το βρει μονος του οπως ψαχνω κι εγω μια ζωη να βρω οτι με ενδιαφερει, να αποκτησω τη δικη μου, προσωπικη άποψη....
Αλλά ΕΛΕΟΣ....αν ονομάζουμε μεγαλειο τους Ρωμαίους που μετονομασθηκαν σε Ελληνες, τους  βανδαλους που προσπάθησαν με τη βια να επιβαλλουν τον χριστιανισμό γιατι ετσι επεβαλλε το ρευμα της εποχης―Αλαρυχος πχ―τότε λυπαμαι αλλα εγω δεν θελω να ειμαι Ελληνιδα
Ουτε απόγονος του Μεγα Κωνσταντινου, και γενικά ολων των δυναστειών που με δολοπλοκιες και αιματοχυσίες προσπαθούσαν να κρατησουν τους τιτλους του Αυτοκράτορα και οχι μόνο....
―για μπειτε λιγο στα ενδοτερα της μεγαλης αυτοκρατοριας , κι αν βγειτε σωοι, βαλτε μου χαλκά―
Α οχι, οχι, εγω επιλέγω να ειμαι απόγονος ενος Ιουλιανου Παραβατη.....
Εγω επιλέγω να ειμαι απόγονος εκεινων που ειπαν
―"Ούτε γαρ άρχειν, ούτε άρχεσθαι θέλω" - Ηρόδοτος―
κι αν οχι για κανενα αλλο λογο, γιατι ετσι ρε παιδι μου, γιατι γουσταρω να γλιτώσω απο την Πορφυρα......γενικώς....
Τερμα, οχι αλλα παραμυθια.....

Βολεύομαι, βολεύεται, βολευόμαστε

Με αφορμη την προηγουμενη μου αναρτηση, και την αποψη μου οτι ψυχη σημαινει συν+ειδηση, να μπορεις δηλαδη να λαμβάνεις, μα  και να ανταποκρινεσαι στην κάθε «ειδηση», γεννηθηκε στο  μυαλο μου  ο παρακάτω διαλογος μεταξυ  της συνειδησεως και  του εαυτου μου:


Με ρωτα λοιπον η συνειδηση μου:
Πως  μπορείς ρε Ρίκη  να καταπίνεις τη μπουκια στο στόμα σου οταν ξερεις πως εγω διπλα σου πεινάω;

Πως μπορεις να γεμιζεις το τραπέζι σου με αγαθα οταν ξερεις πως εγω στο δικο μου δεν εχω ουτε «νερό στο λαίνι;»

Πως μπορεις να απολαμβανεις τον ύπνο οταν ξερεις πως, ενα στενο πιο κατω, εγω παγώνω και πεθαίνω;

Πως μπορεις να καβαλάς ροζ συνεφα και να ονειρευεσαι οταν ξερεις οτι σ εμενα ακομα και το ονειρο ειναι αγαθό πολυτελειας:

Πόσο μπορεις να βολευεσαι  μπρος στη δικη μου αρρώστεια, ανεχεια, και δυστυχία;



Και απαντα βεβαίως και ο εαυτός μου μονολεκτικα μονολεκτικα:
Βρε δεν με παρατάς, αει παραπέρα κι ασε με να αποτελειωσω τη φαγαρα μου γιατι θελω μετα να παω στη κρεβαταρα μου, το απογευμα εχω shopping therapy ......

Οποιος παντως απο εσάς αποφασισει να κάνει αυτο το διαλογο με τον εαυτο του, και μπορεσει να απαντησει αρνητικα έστω και σε μια απο αυτες τις ερωτησεις, τότε ναι,
Τότε θα εχει ξεφύγει απο τον κύκλο του «βολεύομαι, βολεύεται βολεύομαστε»
και εχει ψυχη!
Γιατι αν ψυχη δεν ειναι να συν+αισθανεσαι, τότε για μενα δεν μπορεί να είναι τίποτα αλλο, κι ουτε και που με ενδιαφερει δηλαδη αν ειναι.....
Η ΑΓΑΠΗ ΜΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΔΕΝ ’ΦΕΛΛΑ.......



ΣΥΝ ανθρωποι, πότε επιτέλους θα γινουμε ΑΝΘΡΩΠΟΙ;

Εχουν ψυχη;;;;;

Εγω φυσικα το αισθανομαι , το ξερω με την καρδια, το νιωθω, εμαι  βεβαιη γιατι «μου μιλουν» κυριολεκτικα και μεταφορικα, κι αν θελετε να με πειτε τρελή πειτε με, δεν εχω κανενα προβλημα_ απλουστατα θα μετακομισω απο Κρητη στο Μαρκοπουλο και θα παω να κανω παρέα με το φίλο μου το Τρελο.... χα χα_

Πριν μερικες μερες ομως εβλεπα και μια εκπομπή στο Νετ, αν δεν κανω λαθος, όπου ενας καθηγητης του Μετσοβιου Πολυτεχνειου, δε θυμαμαι και το ονομα του γμτ, προέβαλε ολα τα ανάλογα επιχειρήματα που έπειθαν αναμφίβολα οτι τα ΖΩΑ ΕΧΟΥΝ ΨΥΧΗ!
Ναι, ναι, τα ζωα εχουν ψυχη, κι οταν λεμε ψυχη εννοούμε ψυχη σαν τη δικη μας και δεν διαφέρουν σε τίποτα απο τον άνθρωπο παρά μονο στους συνθετους συλλογισμους, στη μεγαλυτερη νοημοσύνη δηλαδη
Ελεγε μάλιστα και το εξης παράδειγμα
Οταν σε δυο ποντικια που εχουν κλεισμενα σε διαφορετικα  κλουβια, κάνεις στο ενα ηλεκτροσοκ και στο αλλο δώσεις τροφή, το δευτερο αρνειται να πάρει την τροφη.
Με ενδιαφέρει φυσικα να ακουσω τη γνωμη σας, γι αυτο και δεν θα πολυλογήσω, θα αναφέρω μονο εκεινο που εχει πει ο Βολταίρος
Τα ζώα κάποτε, που ο άνθρωπος ήταν κι ο ίδιος ένα «ζωο» διαφορετικο απο το κτηνος που ειναι σημερα―αυτο ειναι δικο μου―συνομιλουσαν με τους ανθρώπους....
Που σημαινει οτι δεν δημιουργήθηκαν για να τα τρώμε αλλα για να συνυπάρχουν μαζι μας.
Κι εχω κι πει κι αλλοτε, και θα το πω για μια φορα ακομα εστω και με κινδυνο , οπως ηδη ανεφερα παραπανω, να με περάσουν τρελη
Ο λογος που σταματησα να τρώγω κρεας, περα απο το οτι ποτέ δεν μου αρεσε ιδιαιτερα, το σιχαινομουν μπορω να πω αλλα εστω το δοκιμαζα, είναι οταν ενα αλυσοδεμενο μοσχαρι, ετοιμο  για το σφαγειο, με κοιταξε και δάκρυσε
Αυτα............