Βολεύομαι, βολεύεται, βολευόμαστε

Με αφορμη την προηγουμενη μου αναρτηση, και την αποψη μου οτι ψυχη σημαινει συν+ειδηση, να μπορεις δηλαδη να λαμβάνεις, μα  και να ανταποκρινεσαι στην κάθε «ειδηση», γεννηθηκε στο  μυαλο μου  ο παρακάτω διαλογος μεταξυ  της συνειδησεως και  του εαυτου μου:


Με ρωτα λοιπον η συνειδηση μου:
Πως  μπορείς ρε Ρίκη  να καταπίνεις τη μπουκια στο στόμα σου οταν ξερεις πως εγω διπλα σου πεινάω;

Πως μπορεις να γεμιζεις το τραπέζι σου με αγαθα οταν ξερεις πως εγω στο δικο μου δεν εχω ουτε «νερό στο λαίνι;»

Πως μπορεις να απολαμβανεις τον ύπνο οταν ξερεις πως, ενα στενο πιο κατω, εγω παγώνω και πεθαίνω;

Πως μπορεις να καβαλάς ροζ συνεφα και να ονειρευεσαι οταν ξερεις οτι σ εμενα ακομα και το ονειρο ειναι αγαθό πολυτελειας:

Πόσο μπορεις να βολευεσαι  μπρος στη δικη μου αρρώστεια, ανεχεια, και δυστυχία;



Και απαντα βεβαίως και ο εαυτός μου μονολεκτικα μονολεκτικα:
Βρε δεν με παρατάς, αει παραπέρα κι ασε με να αποτελειωσω τη φαγαρα μου γιατι θελω μετα να παω στη κρεβαταρα μου, το απογευμα εχω shopping therapy ......

Οποιος παντως απο εσάς αποφασισει να κάνει αυτο το διαλογο με τον εαυτο του, και μπορεσει να απαντησει αρνητικα έστω και σε μια απο αυτες τις ερωτησεις, τότε ναι,
Τότε θα εχει ξεφύγει απο τον κύκλο του «βολεύομαι, βολεύεται βολεύομαστε»
και εχει ψυχη!
Γιατι αν ψυχη δεν ειναι να συν+αισθανεσαι, τότε για μενα δεν μπορεί να είναι τίποτα αλλο, κι ουτε και που με ενδιαφερει δηλαδη αν ειναι.....
Η ΑΓΑΠΗ ΜΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΔΕΝ ’ΦΕΛΛΑ.......



ΣΥΝ ανθρωποι, πότε επιτέλους θα γινουμε ΑΝΘΡΩΠΟΙ;

Εχουν ψυχη;;;;;

Εγω φυσικα το αισθανομαι , το ξερω με την καρδια, το νιωθω, εμαι  βεβαιη γιατι «μου μιλουν» κυριολεκτικα και μεταφορικα, κι αν θελετε να με πειτε τρελή πειτε με, δεν εχω κανενα προβλημα_ απλουστατα θα μετακομισω απο Κρητη στο Μαρκοπουλο και θα παω να κανω παρέα με το φίλο μου το Τρελο.... χα χα_

Πριν μερικες μερες ομως εβλεπα και μια εκπομπή στο Νετ, αν δεν κανω λαθος, όπου ενας καθηγητης του Μετσοβιου Πολυτεχνειου, δε θυμαμαι και το ονομα του γμτ, προέβαλε ολα τα ανάλογα επιχειρήματα που έπειθαν αναμφίβολα οτι τα ΖΩΑ ΕΧΟΥΝ ΨΥΧΗ!
Ναι, ναι, τα ζωα εχουν ψυχη, κι οταν λεμε ψυχη εννοούμε ψυχη σαν τη δικη μας και δεν διαφέρουν σε τίποτα απο τον άνθρωπο παρά μονο στους συνθετους συλλογισμους, στη μεγαλυτερη νοημοσύνη δηλαδη
Ελεγε μάλιστα και το εξης παράδειγμα
Οταν σε δυο ποντικια που εχουν κλεισμενα σε διαφορετικα  κλουβια, κάνεις στο ενα ηλεκτροσοκ και στο αλλο δώσεις τροφή, το δευτερο αρνειται να πάρει την τροφη.
Με ενδιαφέρει φυσικα να ακουσω τη γνωμη σας, γι αυτο και δεν θα πολυλογήσω, θα αναφέρω μονο εκεινο που εχει πει ο Βολταίρος
Τα ζώα κάποτε, που ο άνθρωπος ήταν κι ο ίδιος ένα «ζωο» διαφορετικο απο το κτηνος που ειναι σημερα―αυτο ειναι δικο μου―συνομιλουσαν με τους ανθρώπους....
Που σημαινει οτι δεν δημιουργήθηκαν για να τα τρώμε αλλα για να συνυπάρχουν μαζι μας.
Κι εχω κι πει κι αλλοτε, και θα το πω για μια φορα ακομα εστω και με κινδυνο , οπως ηδη ανεφερα παραπανω, να με περάσουν τρελη
Ο λογος που σταματησα να τρώγω κρεας, περα απο το οτι ποτέ δεν μου αρεσε ιδιαιτερα, το σιχαινομουν μπορω να πω αλλα εστω το δοκιμαζα, είναι οταν ενα αλυσοδεμενο μοσχαρι, ετοιμο  για το σφαγειο, με κοιταξε και δάκρυσε
Αυτα............

Επειδή......

......το οφείλω στον εαυτο μου, να παλεψω με νυχια και δοντια για το καινουργιο μου βιβλίο, αλλα ΚΑΙ επειδη θα με ενδιεφερε να δω αποψεις για το θεμα της ομοφυλοφιλιας, ιδου ενα αποσπασμα, οσο μπορω πιο μικρο, κι ο λογος δικος σας
Δεν πιστευω να εχετε παραπονο πως σας κουραζω με μεγαλες αναρτησεις ε; χα χα



......«Τι πήγες κι έκανες πάλι μωρέ καραγκιόζη, τι πήγες κι έκανες… δεκαπέντε χιλιάδες ευρώ χασούρα σε ένα απόγευμα, σύνολο εκατόν είκοσι πέντε τους τελευταίους πέντε μήνες κι έξω όλα τα προηγούμενα, μα είναι δυνατόν; Τι προσπαθείς τελικά να αποδείξεις μ’ όσα κάνεις ρε μαλάκα, εκείνο που δεν είσαι; Μέσα στον τζόγο, στην μαστούρα και στο αλκοόλ τι προσπαθείς να σβήσεις, εκείνο που είσαι;»


Σταμάτησε ξαφνικά παγώνοντας στην κυριολεξία με τα σήματα SOS που του έστειλε το υποσυνείδητο του…


Ακόμα, βλέπεις, και κάτι τέτοιες στιγμές που ο Δημήτρης στέκονταν αντιμέτωπος μονάχα με τον Δημήτρη, ένας πόνος όμοιος με ριπή πυροβολισμού τον χτυπούσε πάντα στο στήθος στην πρώτη επαφή του με τη πραγματικότητα, γι’ αυτό και τώρα ο εαυτός του επανήλθε, τσίνησε κι αρνήθηκε προς στιγμή να συνεχίσει τον μαζοχιστικό αυτοβασανισμό του.


Για ποιο λόγο εξάλλου να βασανίζεται αφού έτσι κι αλλιώς τίποτα δεν αλλάζει;


Έχει πια βεβαιωθεί πως όπως κι αν αντιμετωπίσει το θέμα, με σκέψεις ή δίχως σκέψεις, με σοβαρότητα ή με ωχαδερφισμό, η αρρώστια του παραμένει αναλλοίωτη και σταθερή, ευελπιστώντας μάταια σε μια υποτιθέμενη θεραπεία που όμως δεν έρχεται ποτέ.. όσο βέβαια κι αν ενδιαμέσως μεσολαβούν κάποιες φάσεις, σαν αυτή λόγου χάρη, που κάνει υπέρβαση στην θέληση του παλεύοντας να δει κατάματα την πραγματικότητα μπας και την θεραπεύσει.


Δυστυχώς όμως επί της ουσίας δεν αλλάζει τίποτα.


Επί της ουσίας εξακολουθεί να παραμένει μονάχα ο διχασμένος
εαυτός του, εγκλωβισμένος απ’ τη μια να γουστάρει μα κι απ’ την άλλη να μισεί ως θανάτου ανομολόγητα πάθη, και στη μέση ο ίδιος να παλεύει δίχως αποτέλεσμα ν’ απαγκιστρωθεί από τον όλεθρό τους….


Αυτό μόνο εξακολουθεί να παραμένει επί της ουσίας, τίποτα άλλο.


```