Τι μυρωδιά ειναι αυτη!!!

Αφου δε το ΄χω  ρε παιδιά, τι θέλω και το παιδεύω;
Τι να κάνω, όμως, διάβάζω μέσα εδώ κάποια νοικοκυρεμένα μπλογκ,  βλέπω  για κάτι χουχουλιάρικα χειμωνιάτικα απογεύματα- ασε που εγώ βέβαια ακόμα φορώ πέδιλα, αλλά τέλος πάντων- που κάθονται οι φρόνιμες γυναικες και πλέκουνε, και κεντάνε, και μαγειρεύουνε ,αφού φυσικά έχουν νοικοκυρέψει πρώτα τα σπίτια τους, έ άνθρωπος ειμαι , ζηλεύω και θυμάμαι κι εγώ πότε πότε πως είμαι γυναικα.
Είπα λοιπόν σήμερα να νοικοκυρέψω το δικό μου σπίτι αρχίζοντας απο τα πατάρια- έτσι διάβασα πως πρωτοκάνουν οι φρόνιμες γυναικες κι όχι ότι βλέπει η πεθερά- και κοίτα που έπεσα

Α Χριστέ μου, τι ήτανε αυτό που έπαθα μόλις τα είδα! Και πόσα χρόνια είχα να τα δώ;
Απο τότε που η ψυχή, κι όχι το σπίτι, χέστο αυτό, έλαμπε απο νοικοκυριό κι αθωότητα..
Χριστέ μου, τι  μυρωδιά καθαριότητας είναι  αυτη!!!
Και τι έφεραν στο μυαλό μου όλα αυτα τα βιβλία!

Ατέλειωτες νύχτες που ξημερωνόμουν να τα διαβάζω για  να συμπαραστέκομαι  στη μοναξιά της μικρής πριγκίπισας, μέσα εκει,  στη παγωμένη  της σοφίτα...  να παρακολουθώ απο τη γωνίτσα του ονείρου τα είκοσι χρόνια της Ρόζας και να περιμένω τα δικά μου είκοσι χρόνια....
Ενίοτε φυσικά να πετιέμαι και εκτός εποχής, μια βολτίτσα ίσαμε τη Ρωμαική αυτοκρατορία, να
μην αφήσω παραπονεμένο και τον

και αμέσως μετά να κάνω και μια βολτίτσα στους όμορφους κόσμους του τόπου μας!

Αχ Θεέ μου, πόσα χρόνια με γύρισαν πίσω αυτά τα βιβλία!-Αυτό ειδικά δεν θα πρέπει να ήμουν πάνω απο 7 χρονών όταν μου το πρόσφεραν-
Και στη τελική τι το ήθελα το νοικοκύρεμα σήμερα, για να συγκρίνω την ανακατωσούρα του τώρα με τη τάξη του χθες; Αφού το είπαμε, δε με θελει και δεν το θέλω...
Εδώ που τα λέμε μεταξύ μας ωστόσο, πάντα ανοικοκύρευτη πρέπει να ήμουν.
Αναρωτιέμαι , που πετάχτηκε άραγε όλη η σειρά του Ιουλίου Βέρν;
Ολη επίσης η σειρά της Πολυάνας;
Κι ένα σωρό άλλα που θυμάμαι τώρα αλλα δεν βρίσκω;
Τι στην ευχη "τσαπατσούλικη" ζωή ειναι αυτη που έχω;
 Ε αι σιχτιρ λοιπόν, θα τα κόψω τα νοικοκυρεμένα μπλογκ, δεν ειναι για μενα και δεν υπάρχει περίπτωση να ξαναμπω μέσα...όπως όλα δείχνουν, εγώ επιλέγω να  στην αταξία μου να αλητεύω....

Σας έχει συμβεί

…..ποτέ να αισθανθείτε πράγματα για ανθρώπους-φιλία ή οτιδήποτε άλλο είναι αυτό;-

 που δεν γνωρίζετε μήτε καν το πρόσωπο τους;
Που δεν έχετε ανταλλάξει ποτέ ούτε μια κουβέντα οι δυο σας;

Σας  έχει συμβεί να ξεχωρίσετε ανάμεσα από χιλιάδες άλλους ένα,  δυο, ή ακόμα και περισσότερα, άτομα και να είστε σχεδόν βέβαιη πως ταιριάζετε μαζί τους…σε σημείο μάλιστα που να νιώθετε τη καρδιά σας να χτυπά γι΄ αυτούς;

Φίλοι μου, όχι, δεν βρίσκεστε στις πύλες του ανεξήγητου…εδώ, στο γνωστό μέρος βρίσκεστε, και τα πράγματα έχουν ως εξής:
Δεν ξέρω πως γίνετε αυτό, όμως όσο καλοπροαίρετη διάθεση κι αν έχω να απαντώ σε όλους- που πιστέψτε με, την έχω και προσπαθώ όσο το δυνατόν να μην αφήνω κανένα ποστ αναπάντητο - εν τούτοις…
Εν τούτοις ναι, εγώ, η καρδιά μου, το μυαλό μου, δεν μπορώ τέλος πάντων να καταλάβω ποιος, έχει ξεχωρίσει κάποιους εδώ μέσα και τους αποζητά περισσότερο από τους άλλους….σε σημείο ανάγκης!
Κι όχι, δεν νομίζω να είναι ιδιαίτερα, από των υπολοίπων, τα γραφτά τους, αλλά κι αν είναι το δικό μου το κριτήριο δεν είναι αυτό….ούτε ένα καλογραμμένο κείμενο είναι εξήγηση για τέτοιου είδους συναισθήματα.
Ποιο είναι τώρα δεν ξέρω, κι εδώ είναι που ζητώ τη βοήθεια σας.
Έχει συμβεί και σε σας κάτι παρόμοιο;
Είναι κάτι συνηθισμένο το συγκεκριμένο συναίσθημα ή ν΄αρχίσω να πλέω κατά Λέρο μεριά;

Υ.Γ.
Α….και μη ζητήσετε να σας πω αν πρόκειται για άντρες ή γυναίκες, αυτό και να με κρεμάσετε δεν θα σας το πω…η περιέργεια σκότωσε τη γάτα, ε;

ΤΟ ΔΙΚΙΟ

ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΔΙΚΟ ΜΙΑΣ ΟΛΟΚΛΗΡΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΤΗΣ ΣΦΑΙΡΑΣ ΤΟΥ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥ

ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΜΑ  ΤΟΥ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΟΛΩΝ ΜΑΣ

ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΟΥ ΚΟΡΚΟΝΕΑ
ΘΥΜΑ ΚΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΣΤΑ ΤΟΣΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΗΣ.....

-Για σκεφτείτε το-

-Ξέρω ότι η παρουσα ανάρτηση,  θα με φέρει εχθρικά αντιμέτωπη με πολλούς, και ζητώ συγνώμη εκ των προτέρων γι΄ αυτό, τι να κάνω όμως αφου μ΄ αρέσει να βλέπω και να λέω πάντα τα πράγματα με το ονομα τους.
Να λέω την άποψη μου χωρίς το  καταρεμένο εκείνο φόβο που σ΄ αναγκάζει να κρύβεσαι πίσω απο το δάχτυλο σου σαν λαδοπόντικας -