Πέμπτη 27 Δεκεμβρίου 2012

Θάνατος ή πνίξιμο;


Της Ρίκης Ματαλλιωτάκη

Μετά την επικείμενη διάσπαση των Ανεξάρτητων Ελλήνων και την εξαφάνιση του ΠΑΣΟΚ, ο πολίτης που θέλει να εκφράσει την αντίθεση του στην τριτικομματική « σωτήρια, μνημονιακακή κυβέρνηση της χώρας μας» κινδυνεύει δυστυχώς να έχει μόνο δύο επιλογές
Σύριζα ή Χρυσή Αυγή. 
Έτσι, σε περίπτωση πρόωρων εκλογών, στον αντιμνημονιακό ψηφοφόρο εκ των πραγμάτων θα τεθεί το δίλημμα:
Στηρίζω παρατάξεις με μέλη που αποκαλούν τα Σκόπια Μακεδονία;
Στηρίζω παρατάξεις με μέλη που δημιουργούν κιτς προβοκάτσιες δήθεν χτυπημάτων και εντός πέντε λεπτών παρουσιάζονται και θεατρικά θεατρικά τις δηλώνουν σώοι και ακέραιοι;
Με δυο λόγια στηρίζω παρατάξεις προερχόμενες εκ του ιδίου και ιδίου πολιτικού συστήματος με επαγγελματίες πολιτικούς, ή στηρίζω το νεοεκκολαφθέν αυγό του φιδιού κι όποιον πάρει ο χάρος;
Έτσι κι αλλιώς χαμένος για χαμένος…
Μεγάλο το δίλημμα λοιπόν για τον έρμο τον ψηφοφόρο…Αν πάει μπρος σκοτώνεται, αν πάει πίσω πνίγεται… μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα που λένε…
Τι να επιλέξει; Θάνατο ή πνίξιμο;
Μα αφού εκ των πραγμάτων το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο..
Σωτηρία λοιπόν σ’ αυτή την έρμη χώρα δεν υπάρχει από πουθενά;
Α ναι, ξέχασα, έχουμε και μια τρίτη περίπτωση:
Το ΡΙ.Κ.Σ.ΣΥ
Ποιο είναι αυτό;;;; Δεν το ξέρετε; Μα η νέα ίδρυση πολιτικής κίνησης που κοινοποίησε μέσα από την προσωπική του ιστοσελίδα ο βουλευτής Β΄ Αθηνών του ΠΑΣΟΚ Ανδρέας Λοβέρδος, όπου θα μαζευτούν όλα τα απολειφάδια του ΠΑΣΟΚ και ρίχνοντας πάνω από το σώμα τους, το σώμα του λύκου, μια νέα προβιά αρνιού θα προσπαθήσουν πάλι να μας ρίξουν πρώτα στάχτη στα μάτια και στη συνέχεια να μας ρίξουν σε κανένα άλλο γκρεμό.
Εξάλλου το λέει κι η ονομασία του κόμματος :
ΡΙ.Κ.Σ.ΣΥ- και μην ακούτε πως το μεταφράζει: (Ριζοσπαστική Κίνηση Σοσιαλδημοκρατικής Συμμαχίας),
Κάπου στοχεύει να μας ρίξει πάλι αυτός….
Α ρε κατακαημένε ‘Έλληνα!
Τίποτα δεν σου απόμεινε πια…το μόνο ίσως που σου απομένει είναι να επιλέξεις προσωπικά τον τρόπο του θανάτου σου:
Θάνατος ή πνίξιμο;

πηγη

Δευτέρα 24 Δεκεμβρίου 2012

Αλίμονο στην κοινωνία που έχει ανάγκη την φιλανθρωπία


Της Ρίκης Ματαλλιωτάκη 
"Ουαί υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, ότι καθαρίζετε το έξωθεν του ποτηρίου και της παροψίδος, έσωθεν δε γέμουσιν εξ αρπαγής και αδικίας."

Ουρλιάζουν μεγαλοκάναλα και σπουδαίοι πολιτικοί -και κάθε είδους- παριστάμενοι φιλοξενούμενοι τους τις τελευταίες μέρες.
" Έχουμε την ικανοποίηση να ανακοινώσουμε πως στέφτηκε με επιτυχία η μεγάλη προσφορά αγάπης του τάδε επιχειρηματικού ομίλου..."
" Ο τάδε δήμος πρόσφερε τάδε ποσότητα τροφίμων στους δημότες του..."
"Παρευρέθηκε στην τάδε εκδήλωση αγάπης η τάδε μεγάλη κυρία..." όπου "τυχαία" εντελώς παρευρέθηκαν και δεκάδες τηλεοπτικοί φακοί...
-Μα τι κακιά που είμαι λοιπόν και εντελώς αντίθετη απέναντι στην δική τους φιλανθρωπία...-
Με δυο λόγια, όλοι αυτοί, και άλλοι τόσοι, έκαναν και πάλι την καλή τους πράξη και θεωρούν αυτονόητο, αφού πρώτα την διατυμπανίσουν να προχωρήσουν στην συνέχεια και αναπαυμένοι συνειδησιακά να αναπαύσουν και το "ταλαίπωρο" κορμί τους απολαμβάνοντας τον ύπνο του δικαίου στην ζεστή τους κρεβατοκάμαρα ξεχνώντας προφανώς ότι ο άνθρωπος δεν τρώει μόνο τρεις φορές τον χρόνο:
25 Δεκέμβρη, 1 Γενάρη, και όποτε πέσει το Πάσχα.
Ξεχνώντας ότι ενόσω αυτοί προχωρούν για το φορτωμένο με ζεστασιά σπιτικό τους, δεκάδες άνθρωποι από αυτούς που ελέησαν πριν λίγες ώρες, απο αυτούς που η πολιτική και η επιχειρηματικότητα τους μετέτρεψε σε ευγνώμονες ζητιάνους, θα ξεπαγιάζουν στις γωνιές των δρόμων έστω κι αν για σήμερα τουλάχιστον "η φιλανθρωπία τους", τους εξασφάλισε ένα πιάτο φαΐ επιπλέον.
Ξεχνώντας, εκούσια ή ακούσια, τι σημασία έχει, λέξεις και όρους που πριν λίγα χρόνια ούτε καν υπήρχαν στο λεξιλόγια μας:
Νεόπτωχοι, νεοάστεγοι, νεοζητιάνοι, κτλ κτλ, οπότε αφού ξεχνούν τους όρους πως να θυμούνται τους ανθρώπους;
Ξεχνάτε εύκολα αγαπητοί μου, πολύ εύκολα.
Ξεχνάτε ότι όλοι εσείς δημιουργήσατε αυτήν την τραγωδία της "φιλάνθρωπης κοινωνίας" κι αλίμονο
στην κοινωνία που έχει ανάγκη την φιλανθρωπία, πολλώ δε μάλλον την δική σας.
Ξεχνάτε, δεν σας περνά καν από το μυαλό, πως ποτέ κανείς δεν κατάφερε να φορέσει δυο παλτά, να φάει παραπάνω από ότι χωρά το στομάχι του, και να πάρει μαζί του όλα όσα έκλεψε εις βάρος των συνανθρώπων του πριν φύγει.
Ξεχνάτε, δεν σας περνά καν από το μυαλό, έμποροι της πολιτκής και της υποτιθέμενης ανθρωπιάς, πως αν Εκείνος μπορούσε να επιστρέψει πάνω στην γη μαστίγιο και κατάρα θα έπεφτε πάνω σας.
Γιατί:
"Ουαί υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, ότι καθαρίζετε το έξωθεν του ποτηρίου και της παροψίδος, έσωθεν δε γέμουσιν εξ αρπαγής και αδικίας."
Θυμηθείτε το κάποτε...

πηγη

Κυριακή 23 Δεκεμβρίου 2012

Το έθιμο της καλής χέρας στην Κρήτη.


Της Ρίκης Ματαλλιωτάκη

Δεν γνωρίζω από που προέρχεται, αλλά ούτε και με αφορά για να πω την αλήθεια.
Το κρατώ απλά μέσα μου σαν μια απο τις ωραιότερες αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων και το αφήνω να κυλά στις μνήμες μου άψαχτο, μεταφέροντας το κι εγώ στην κόρη μου και παρακαλώντας την να το μεταφέρει κι εκείνη με την σειρά της στα παιδιά της.

Οπότε, έχουμε και λέμε :
Τέλη της δεκαετίας του 70 και τα παιχνίδια στην επαρχιακή πόλη του Ηρακλείου ελάχιστα και μόνο για τους πολύ τυχερούς.- Αυτοί υπήρχαν ανέκαθεν βλέπεις-
Η βόλτα στο κέντρο της πόλης όμως, ανέξοδη εντελώς, απο την αρχή της Λωφ. Δικαιοσύνης έως και τα Λιοντάρια, στο περίφημο Κιρκόρ, ανήκε σε  όλους, όπως επίσης σε όλους ανήκε και το όνειρο.
Πρόσωπα μεσόκοπα, νεανικά, παιδικά, όλα χαμογελαστά, καθώς η προσδοκία δεν ξεπερνούσε το εφικτό  αλλά ούτε  και το εφικτό δεν ήταν απραγματοποίητο.- Σαν σήμερα λόγου χάρη-
Τα παιδιά δεν ζητούσαν πολλά και αυτά που ζητούσαν  σχεδόν όλοι μπορούσαν να τους τα προσφέρουν.
Έτσι λοιπόν μετά το πέρας της  απαραίτητης βόλτας και την επιστροφή στο σπίτι, η αγωνία μεγάλη, καρφιτσωμένη στα μάτια του κάθε μικρού και κάθε έφηβου, για το πόσο λίγο η πολύ θα γέμιζε η τσέπη του απο τις 12  και μετά που θα άλλαζε η μέρα και θα έμπαινε ο καινούργιος χρόνος.
Και όταν το ρολόι χτυπούσε  12 νταν  ο "πατριάρχης" του σπιτιού, επιβλητικά επιβλητικά σηκώνονταν πάνω κι αφού πρώτα έσπαγε ένα κατακόκκινο ρόδι μέσα στο σπίτι που, σημάδι ευγονίας και ευζωίας,
στην συνέχεια  γενναιόδωρα πετούσε  ότι είχε σε ψιλά μέσα στις τσέπες του, φρόντιζε μάλιστα απο νωρίς να είναι παραπάνω απο αρκετά- κάτι που ήταν μόνο η αρχή για το τσούρμο των παιδιών που περίμενα πως και τι για να ορμήσουν και να τα περιμαζέψουν από τις γωνιές του σπιτιού  που είχαν διασκορπιστεί.
Αυτό όμως ήταν μόνο η αρχή. Μια μικρή αρχή γιατί το μεγάλο έρχονταν απο κει κι έπειτα.
Το όμορφο, το σπουδαίο, το ουσιαστικό δεν κρύβονταν μέσα σε ξενόφερτες Αγιοβασιλιάτικες  μπότες αλλά στο στιβαρό χέρι του μπαμπά, στο τρυφερό χέρι της μάνας, στο σεβάσμιο χέρι της γιαγιάς και του παππού,  στο γενναιόδωρο χέρι του θείου, της θείας, ενός καλού φίλου, κ.τλ κτλ κτλ.
Όλα τα χέρια ανοιχτά κάποτε, όλα κάτι έδιναν,  κι όλα τα παιδιά από κάτι έπαιρναν.
"Έλα δω βρε μασκαρά να σου δώσω την καλή σου χέρα"  για μια ολόκληρη ημέρα έλεγαν οι μεν κι άκουγαν οι δε, κι άπαντες ήταν ευτυχισμένοι.
Κι εκείνοι που έδιναν κι εκείνοι που έπαιρναν γιατί κανείς δεν ξέφευγε από το όριο του.
Κανείς δεν ζητούσε παραπάνω από αυτό που του έδιναν, και κανείς δεν έδινε παραπάνω απο αυτό που μπορούσε...
Έτσι, εκείνο το βράδυ, σχεδόν όλα τα παιδιά αποκοιμόνταν με  το χαμόγελο στα χείλη και το "θησαυρό"  της καλής χέρας κρατημένο σφιχτά στο δικό τους χέρι .
Την επαύριο, με το άνοιγμα των μαγαζιών, είχαν την μία και μοναδική ευκαιρία της χρονιάς, να ξοδέψουν χρήματα  όπου αυτά ήθελαν.
Στις λιγοστές απολαύσεις δηλαδή που τους προσφέρονταν.
Και ήταν ευτυχισμένα!
Γιατί η ευτυχία στην ζωή μας δεν κρύβεται στα πολλά αλλά στα καλά...

πηγη