Τρίτη 4 Σεπτεμβρίου 2012

Σίμωσε η νύφη...





.
..στο χορό, και κάμε τση τόπο, σαν περιστέρα φαίνεται στα μάθια των αθρώπω... 

Για μια ακόμα φορά παρακολούθησα χθες το μυστήριο του γάμου και για μια ακόμα φορά διαπίστωσα με ανακούφιση πως ευτυχώς όλα βαίνουν καλώς στη Κρήτη.Τίποτα δεν έχει αλλάξει από την προ κρίση εποχής, κι όταν λέω τίποτα δεν εννοώ σε ποσότητα μα σε μια ποιότητα που εγώ την καθορίζω σε ήθος που το μεταφράζω στα ήθη και τα έθιμα του τόπου μας.
Όλα γίνονται όπως ακριβώς γίνονταν και κάποτε.
Ο χορός ξεκινά κάπου εκεί γύρω στο μεσημέρι…

και για όσο η νύφη φτιάχνει τη μπούκλα
τα αδέρφια και οι στενοί συγγενείς που είναι στο σπίτι ακούνε κρητικά τραγούδια
και τρώνε απο το στολισμένο τραπέζι της μαμάς που που, σαν γνήσια Ελληνίδα μάνα, φροντίζει την κόρη της σαν να μην πέρασε ούτε μια στιγμη απο την ώρα που γεννήθηκε.
Το γεύμα βέβαια πρέπει είναι ας το πούμε ελαφρύ μια και το μεγάλο φαγοπότι είναι για το βράδυ, όμως σ΄αφήνουν οι λιχουδιές;
Όλο και κάτι σου ανοίγει την όρεξη.
Ευτυχώς η ώρα περνά, η νύφη πρέπει να ντυθεί, κι αφού πλέον την έχουν ντύσει φίλες και ξαδέρφες, της βάζουν τ' αδέρφια τα παπούτσια, κι αυτή, τελευταίες στιγμές πια στο σπίτι της μάνας της δίνει ρεσιταλ χορού, κρητικού φυσικά.
Όλα σήμερα γίνονται στο πνεύμα της Κρήτης.
Η ώρα όμως έχει περάσει και το αντρόγυνο πρέπει να βαδίσει τον δρόμο της ευτυχίας
Ο πατέρας και ο αδερφός την ξεπροβοδίζουν
 
 και μέσα από ένα σύννεφο άσπρο και ροζ
περνά για τελευταία φορά λεύτερη την πόρτα του πατρικού της.
Στο καλό και στην ευχή του Θεού Μαρία μου, κι άντε γιατί βιαζόμαστε να σου δώσουμε τις ευχές μας και να σου πετάξουμε το ρύζι για να ριζώσεις, γιατί μετά βέβαια ακολουθεί και χορός.
Κι εγώ, παρατηρώντας όλο τον βράδυ το κέφι του κόσμου που φούντωσε αμέσως μόλις ξεκινησε η λύρα χορεύοντας ασταμάτητα σκέφτηκα με ικανοποίηση πως όχι, όσο κι αν θέλουν κι αν πασχίζουν κάποιοι δεν αλλάζει με τίποτα ένας τέτοιος λαός.
Υ.Γ Οι φωτογραφίες για ευνόητους λόγους έχουν αλλοιωθεί.

Πέμπτη 30 Αυγούστου 2012

Η αχλαδιά



Στη γειτονιά μου-για πόσο δεν ξέρω ακόμα- προς το παρόν ωστόσο, μας έχει απομείνει ακόμα το χούι ο ένας να δίνει στον άλλο κάτι που του περισσεύει ή κάτι ιδιαίτερο...ένα σκουτελικό όπως το λέμε στη Κρήτη, ένα πιάτο φαΐ δηλαδή απλώς για την μυρωδιά...
Έτσι, γέμισε αχλάδια το ψυγείο μου αυτές τις μέρες- να δινει ο Θεός την υγειά της στην καλή μου την γειτόνισσα που κάνει επιπλέον και τον κόπο να μου κουβαλά το κάτι τις απο το χωριό μια κι ελόγου μου είμαι γέννημα θρέμμα της πόλης και δεν διαθέτω τέτοιες δυνατότητες.-
Κάτι αχλάδια όμως, μα τι αχλάδια!!! Τραγανά, ζουμερά, μυρωδάτα, να τρώει η μάνα το λέει ο λόγος και του παιδιού να μην δίνει...
"Γειτόνισσα" έριξα λοιπόν τα μούτρα κάτω εγώ " και την επόμενη φορά που θα πας στο χωριό να με σκεφτείς έτσι;;; Μη τυχόν και με ξεχάσεις...χαχα- το γέλιο μεταξύ αληθινού και ψεύτικου αλλά και τέτοια αχλάδια αδερφέ μου που να τα βρεις στο εμπόριο-
"Φάε τώρα ότι βλέπεις φιλενάδα" ήρθε η απάντηση" γιατί ότι είδες κι ότι είδα τελείωσε...αυτά ήταν..
"Ε πως βρε, μια σακούλα δικη μου και μια σακούλα δική σου, είναι ότι μόνο βγάζει όλο κι όλο μια αχαλαδιά;" σοβάρεψα επιτόπου μπρος στην πιθανότητα να μην φάω άλλους τέτοιους θεικούς καρπούς.
"Βρε η αχλαδιά βγάζει να τρώμε όλο το χρόνο" ήρθε κεραυνός η απάντηση, " μα είναι στην άκρη του περβολιού, είναι και μυρωδάτη, περαστικός ο δρόμος, και πέρνα ο ένας, πέρνα ο άλλος εμείς τις πιο πολλές φορές στο τέλος δεν τρώμε τίποτα. Άσε που καταμισερώνουνε και το δεντρό για να τα κλέψουνε..."
"Και;;;;"
"Ε τι και μωρέ Ρίκη, ή πρέπει να φράξουμε το περβόλι ολόκληρο να μην είναι μπάτε σκύλοι αλέστε κι αλεστικά μην δίνετε, η να πηγαίνουμε κάθε δυο τρεις μέρες στο χωριο να τα μαζεύουμε, πράμα που δεν συμφέρει με το κόστος της βενζίνης."

=========
Αργά το βράδυ, μασουλώντας με απόλαυση άλλο ένα ακόμα μυρωδάτο αχλάδι του τόπου μου και σκεπτόμενη πως τώρα πρέπει να τα τρώγω με σύνεση γιατί είναι λίγα, από μόνη της εντελώς ήρθε στο μυαλό μου η απογευματινή κουβέντα και συνειδητοποίησα με τρόμο πως η πατρίδα μου, η Ελλάδα, μοιάζει τραγικά με την κακόμοιρη αχλαδιά της γειτόνισσα μου:
Ένα δεντρό με πολύτιμους καρπούς στην άκρη ενός δρόμου-περάσματος όπου με την μέγιστη ευκολία ο κάθε περαστικός μπορεί ν' απλώσει το χέρι του να το λεηλατήσει, αφού από τους δύσμοιρους ιδιοκτήτες του έχει αφαιρεθεί κάθε, μα κάθε δυνατότητα να το προστατεύουν...

Παρασκευή 24 Αυγούστου 2012

ΚΕΦΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ Η ΠΑΠΑ-ΑΝΔΡΕΑΣ


ΕΝΑΣ ΙΕΡΩΜΕΝΟΣ ΑΛΛΟΙΩΤΙΚΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ


Συνέντευξη στην Ρίκη Ματαλλιωτάκη


 Υπερήφανος για την «Ανωγειανή καταγωγή του» που όπως  ισχυρίζεται διαφέρει από όλες τις υπόλοιπες, ο παπα- Ανδρέας είναι  ένας  ιερωμένος, που   πέρα   από ράτσες και καταγωγές.  αυτό που όντως τον  κάνει να ξεχωρίζει, είναι τα ειδικά αισθητήρια   όργανα του  που  τον «αναγκάζουν»  να  πράττει το λειτούργημα  του ακριβώς όπως πρέπει να πράττεται.. Ιερουργώντας   κατά τον τρόπο που  υπόδειξε  Εκείνος που υπηρετεί ,  γεγονός που σημαίνει  ότι   βρίσκεται  περισσότερο  στην ουσία  παρά στους τύπους , δίπλα  στον άνθρωπο δηλαδή και στις ανάγκες του.
 Ο παπά –Ανδρέας  λοιπόν με τις απόψεις αυτές   είναι ένας κληρικός από τους λίγους στον χώρο του που δίχως να ξεφεύγει από το παραδοσιακό πλαίσιο του σχήματος του ταυτόχρονα είναι όμως κι ένας  σύγχρονος ιερωμένος που ξέρει καλά τον τρόπο να προσεγγίζει τους επίσης σύγχρονους συνανθρώπους του με τα ανάλογα προβλήματα.
Μάχιμος,  αισιόδοξος και άνθρωπος του ρίσκου από την φύση του που δεν την καθυπόταξε ποτέ καμία δυσκολία , έμαθε στην ζωή του πλήρως μονάχα δυο πράγματα.: Να παλεύει και να αγαπά τον συνάνθρωπο του..
Και τα δυο  μέχρι   τα τριάντα εφτά του χρόνια  τα έχει αποδείξει εμπράκτως  μα   ειδικά την τελευταία τριετία που υπηρετεί στην ενορία του Αγίου Γεωργίου στα Ανώγεια κι όπου κυριολεκτικά με τις πράξεις του έχει φέρει τα πάνω κάτω στο χωριό του αλλά και γενικότερα στον χώρο του…
Ένας ιερωμένος λοιπόν τελείως διαφορετικός από τους υπόλοιπους ο παπά- Ανδρέας ο οποίος με το που έρχεται στο χωριό του  αποφασίζει γενική αναδιάρθρωση των πραγμάτων ξεκινώντας από την δημιουργία ενός Internet –cafe.
 Θεωρώ ότι κάτι τέτοιο ήταν εντελώς απαραίτητο για πολλούς και διάφορους λόγους Πρώτα πρώτα για να μηδενίσει τις διαφορές που έχουν τα παιδιά ενός χωριού από τα παιδιά της πόλης και δεύτερον λόγω και της απόστασης αλλά και του οικονομικού μια και δυστυχώς δεν έχουν όλα τα παιδιά  την δυνατότητα μετακίνησης προς την πόλη η οποία  θα τους έδινε την ευκαιρία  της γνωριμίας με τον κόσμο της πληροφορικής.  Αυτή την ευκαιρία λοιπόν  σκεφτήκαμε να τους την δώσουμε εμείς   εδώ, στο χωριό τους, ανάλογα με το πόσο  μπορούμε φυσικά.
 Δεν δώσατε όμως μονάχα αυτό, δώσατε πολλά στο Ανώγεια τα τρία τελευταία χρόνια που ιερουργείτε στην ενορία του  Αγίου Γεωργίου. Ποιο λοιπόν ήταν το επόμενο στην σειρά βήμα σας;
 Αμέσως μετά για να αντιμετωπίσουμε, πάλι κατά το δυνατόν, το πρόβλημα της υπογεννητικότητας  που επικρατεί και στο χωριό μας όπως εξίσου και παντού, αποφασίζουμε να προσφέρουμε σαν ένα μικρό βοήθημα στους γονείς, το ποσόν των πεντακοσίων  χιλιάδων σε κάθε τρίτο παιδί της οικογένειας Ελπίζουμε δε πως  από την κίνηση    αυτή θα παραδειγματιστούν κι άλλοι πολλοί και θα μας ακολουθήσουν γιατί όντως αυτό το έχει ανάγκη η Ελλάδα.


 Και μετά από αυτό τι ακολούθησε;
 Αυτό που ακολούθησε ήταν πράγματι μια καθαρή  κίνηση ρίσκου μια και σε περίπτωση αποτυχίας η θέση μου θα ήταν  κάτι παραπάνω από δύσκολη. Ακολούθησε λοιπόν η κινήσει της « αντρίστικης» λειτουργιάς κι όχι ότι ονομάστηκε έτσι επειδή αποσκοπούσε να διαχωρίσει το  θηλυκό από το αρσενικό αλλά επειδή αποσκοπούσε καθαρά να φέρει κάποιους άντρες στην εκκλησία που  πολλοί από αυτούς είχαν να πατήσουν το πόδι τους στην εκκλησία και να κοινωνήσουνε έως και πάνω από είκοσι χρόνια. Το «πείραμα» πέτυχε και  με πολύ μεγάλη επιτυχία μπορώ να πω  κι  ελπίζω πως η συγκεκριμένη λειτουργία που έχει ορισθεί για να γίνεται δυο φορές τον χρόνο θα  εξακολουθήσει για πολλά χρόνια ακόμα  στους ίδιους ρυθμούς.
 Θεωρείται ότι είναι τόσο απαραίτητο να   εκκλησιάζεται και να μεταλαμβάνει κάποιος; Διαφορετικά δηλαδή δεν μπορεί να θεωρηθεί καλός χριστιανός;
 Σίγουρα τούτα τα δυο είναι το άλφα και το ωμέγα της χριστιανικής πίστης., δεν είναι όμως και το παν. Το παν είναι ο  καθένας μας να χτίζει και να δημιουργεί  του τον  προσωπικό του και ανάλογα να πράττει. Γιατί ποιο  το  αποτέλεσμα αν εκκλησιάζομαι κάθε Κυριακή  και μέσα μου αφήνω το έργο του προσωπικού μου ναού να εκκρεμεί άκτιστο..
 Εσείς τι θα προτείνετε σε κάποιον για να  τον φέρετε πιο κοντά στην θρησκεία του Ναζωραίου;
 Τις πράξεις και την αγάπη προς τον συνάνθρωπο. Αυτά τα δυο εξάλλου είναι και τα μοναδικά όπλα που μπορεί να χρησιμοποιήσει η εκκλησία για να φέρει  κοντά της τον κόσμο.  Να δείξει λοιπόν η εκκλησία το ανθρώπινο της πρόσωπο με κάθε τρόπο,  κι αυτό είναι κάτι που δεν το λέω πρώτη φορά. Να  ανοίξει τα παγκάρια της, μήπως γιατί τα βάζουν τα χρήματα οι άνθρωποι στα παγκάρια, έχει ανάγκη η εκκλησία;  Να κρατήσει τα απολύτως απαραίτητα και  τα υπόλοιπα να τα  επιστρέψει στον κόσμο που τα δίνει, ο κόσμος τα έχει ανάγκη κι αυτό είναι το μοναδικό δέλεαρ που μπορεί να χρησιμοποιήσει η εκκλησία για  να φέρει κοντά της τον κόσμο. 
 Με τι άλλο τρόπο επιστρέφετε τα χρήματα στον κόσμο από το παγκάρι του Αγίου Γεωργίου πλην των τρόπων που μου αναφέρατε  προηγουμένως.
 Κάθε δεύτερη του Γενάρη που είναι συγκεντρωμένα όλα τα παιδιά του χωριού, κάνουμε μια ειδική λειτουργιά  επίσης κι αμέσως μετά μοιράζουμε τον ποσό των  έξη ή εφτά χιλιάδων περίπου ευρώ στους φοιτητές και τους φαντάρους του χωριού ενώ για όσους δεν έχουν καταφέρει να έρθουν τους στέλνεται το ποσόν που τους αναλογεί. Επίσης έχουμε δημιουργήσει ένα ειδικό ταμείο όπου με τρόπο που δεν έχει απολύτως καμιά σχέση με ελεημοσύνη παρά  μονάχα με συμπαράσταση, προσφέρουμε την αγάπη μας σε όσους γνωρίζουμε ότι την έχουν ανάγκη.
Τελικά αν το παγκάρι μιας μικρής ενορίας μπορεί να προσφέρει τόσο και τόσα που δεν είναι δυνατόν να καταγραφούν,  το παγκάρι μιας μεγάλης ενορίας τι θα μπορούσε να προσφέρει άραγε;
 Είναι γεγονός ότι η εκκλησία αν το θελήσει  έχει τις δυνατότητες να προσφέρει αγγέλους. Αρκεί να το θελήσει και αν πιάσει τον παλμό της σημερινής κοινωνίας…
 Εσείς  που τον έχετε πιάσει να υποθέσω ότι έχετε κοντά σας τους νέους του χωριού σας σαν φίλους;
 Νομίζω μα  και πιστεύω ότι πρέπει να θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό για το  γεγονός ότι όλοι σχεδόν οι νέοι του χωριού, κι όχι μονάχα της ενορίας μου, με αντιμετωπίζουν σαν  φίλο και  μου εμπιστεύονται σχεδόν  όλα  τους τα προβλήματα κι όχι βέβαια σε μορφή  ιερατικής  αλλά  σε μορφή φιλικής  εξομολόγησης. Με αντιμετωπίζουν σαν φίλο τους και νιώθω τον εαυτό μου τυχερό γι’ αυτό το πράγμα.
 Φτάνοντας στο  τέλος ης κουβέντας μας λοιπόν καταλήγουμε ότι εκτός από  όλα όσα έχετε κάνει , ημερίδα π.χ. για τον έρωτα και την εκκλησία, καθιερωμένη ημέρα όπου τελείται μνημόσυνο για τα θύματα του Πολυτεχνείου, αλλά και τόσα άλλα , είστε επίσης ιδρυτής σκοπευτικού ομίλου στο χωριό σας και σκοπευτής ο ίδιος.  Η σκοποβολή με το ράσο συνδυάζετε άραγε;
 Με το συγκεκριμένο άθλημα ασχολούμαι χρόνια κι όχι μόνο εγώ αλλά όλοι οι Ανωγειανοί  επειδή ως γνωστόν έχουν μια άμεση επαφή με τα όπλα από την γέννηση τους κιόλας.  Ένα  χρόνο λοιπόν πριν κουβεντιάζοντας με ένα συγχωριανό  και φίλο μου, τον Νίκο τον Πατραμάνη, άριστο γνώστη των τεχνικών θεμάτων της σκοποβολής, αποφασίσαμε να  δημιουργήσουμε την ΣΚΟΑΝ. Το  σκοπευτικό όμιλο Ανωγείων δηλαδή , με σκοπευτήριο ολυμπιακών προδιαγραφών, και μάλιστα έχουμε μπει στον παγκόσμιο οδηγό σαν προπονητικό κέντρο. Ευελπιστούμε  δε  ότι από το χωριό μας θα βγουν  πολλοί αθλητές μια και η σκοποβολή  όντως  ένα άθλημα  είναι κι αυτή και σημειωτέον από τα αξιολογότερα.. Βέβαια μπορεί να μη προλάβουμε τους  Ολυμπιακούς αγώνες στην χώρα μας, ο αθλητισμός όμως, δεν σταματά μαζί τους και εμάς βασικά αυτό μας ενδιαφέρει . Ο αθλητισμός!
 Ποια είναι τα αμέσως επόμενα  σχέδια που  έχετε κατά νου;
 Πολλά αλλά θα σας  πω ένα μόνο για να καταλάβετε. Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα   σχεδιάζουμε την  πραγματοποίηση ενός Γραφείου Ευρέως  Εργασίας που θα  εξυπηρετεί όχι μόνο την περιοχή Ανωγείων όπου θα είναι και το κέντρο της, αλλά και όλων των ανθρώπων από τα  γύρω χωριά οι οποίοι θα έχουν  την  ανάγκη  μιας εργασίας…
 Θεωρώ υποχρέωση μου να τονίσω ότι όλα τα παραπάνω  είναι αποστάγματα  δύο μονάχα προϋποθέσεων:
 Δημιουργίες αγάπης  που προέρχονται από την ίδια την αγάπη σας  για τον άνθρωπο  καθώς  επίσης και από το παγκάρι μιας  εκκλησίας μικρής όπως είναι ο Άγιος Γεώργιος  Αναρωτιέμαι λοιπόν μια εκκλησία μεγάλη με ανάλογο παγκάρι πόσα θα μπορούσε να έκανε;
 Πολλά σίγουρα, αυτό το είπαμε, αρκεί να πιάσει τον παλμό της κοινωνία. Στην  προκειμένη περίπτωση όμως  είμαι απολύτως βέβαιος ότι σε όλα  όσα έχω καταφέρει μέχρι  σήμερα καθώς επίσης και  σε όλα όσα  έχω σκοπό να παλέψω για να καταφέρω,  δεν λειτουργώ μοναχός μου. Μέγας συμπαραστάτης και μεσολαβητής δίπλα μου βρίσκεται ο Άγιος Γεώργιος. Απολύτως βέβαιος..