«Αρπαχτή», ή αλλιώς one night stand. Eίναι όντως η σχέση του σήμερα;

Ο καιρός της Μπελ Επόκ ως γνωστόν έχει περάσει ανεπιστρεπτί  στο περιθώριο δίχως αυτό φυσικά να σημαίνει ότι  ανεπιστρεπτί έχει περάσει και το ανθρώπινο συναίσθημα. Ας μην είμαστε υπερβολικοί…

Κατά το πλείστον όμως οι σημερινές σχέσεις,  και μιλάμε για  ερωτικές σχέσεις ασφαλώς, όχι μόνο δεν έχουν ουδεμία ομοιότητα  με τις ηρωίδες και τους ήρωες των μυθιστορημάτων του Εμίλ Ζολά ( ενός από τους πλέον χαραχτηριστικούς συγγραφείς της ως άνω εποχής) που ακολουθούσαν το ερωτικό, ή αλλιώς πως το βασικό ένστικτο τους έως ταφόπετρας, αλλά αντίθετα  ομοιάζουν, συχνά έως ακραίου βαθμού,  με το πνεύμα της εποχής τους.

Σχέσεις της πλάκας,  στεγνές,  χαλαρές, δίχως ίχνος συναισθήματος και ευθύνης εκατέρωθεν, αλλά προπάντων σχέσεις  βιαστικές, ακριβώς σαν την εποχή μας..

  «Αρπαχτές» μιας βραδιάς δηλαδή που καθορίζονται από ένα βασικό ένστικτο εντελώς μεταλλαγμένο από αυτό  της αρχής του προηγούμενου αιώνα και οι οποίες σαφώς   συντελούνται με ένα ερωτικό σύντροφο επίσης της βραδιάς που η πρώτη αχτίδα του ήλιου  διαλύει τη θέρμη  της παρουσίας του  λες για  να μην προλάβει ποτέ  η ψυχή να ζεσταθεί παραμένοντας έτσι στο πολικό ψύχος του ασυναισθηματισμού που εκούσια  ή ακούσια έχει επιλέξει…  

Οι «αρπαχτές» λοιπόν,  ή πιο σύγχρονα τα "one night stand" μόδα ή έστω ανάγκη  προφύλαξης του εαυτού μας μπρος στο  ρεύμα της  καταναλωτικής όσο και βιαστικής  εποχής που διανύουμε, είναι πλέον  γεγονός  δεδομένο από κάποιους που δηλώνουν μάλιστα  φανατικοί οπαδοί τους.

Εξηγούν μάλιστα  και προασπίζονται τους λόγους για τους οποίους την ιδέα της «αρπαχτής» την έχουν μετατρέψει σε άποψη και τρόπο ζωής.  Επειδή όμως το τι ακριβώς κάνει ο καθένας μας  στο κρεβάτι του δεν ενδιαφέρει τον διπλανό του, τα «εν οίκω μη εν δήμο» δηλαδή, τα παρακάτω όλα τα αφήνω ασχολίαστα και στην κρίση του καθενός.

Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού...

Για όσους δεν γνωρίζουν- που δεν νομίζω-:
Μιχάλης Μακρυγιάννης, εξέτιε ποινή τετράκις ισόβια για πέντε δολοφονίες, τρεις απόπειρες ανθρωποκτονίας, τραυματισμούς, μια σειρά από ένοπλες ληστείες και ανταλλαγή πυροβολισμών με αστυνομικούς και σωρεία άλλων εγκληματικών πράξεων.
Απέδρασε και πάλι τον Αύγουστο του 2006 μη επιστρέφοντας από την πενθήμερη άδεια που του δόθηκε σκανδαλωδώς από τις φυλακές Αλικαρνασσού που εξέτιε την ποινή του, και συνελήφθη στις 17 Οκτωβρίου 2007 στην περιοχή του Χαϊδαρίου μαζί με άλλους δύο κακοποιούς.
Απ΄ότι ωστόσο διαβάζω για την πρώτη απόδραση του, οι τότε εκπρόσωποι των φυλακών είχαν δικαιολογηθεί ισχυριζόμενοι πως "«ο Μακρυγιάννης είχε άψογη συμπεριφορά και δεν μπορούσαμε να του αρνηθούμε την άδεια. Ξέραμε τις αντιρρήσεις του εισαγγελέα όμως ο Μακρυγιάννης έδινε το λόγο της τιμής του ότι θα επέστρεφε πίσω»...
Και κάπου εδώ λοιπόν μου έρχεται εμένα να βάλω τα γέλια...
Ένας άνθρωπος που έχει σκοτώσει πέντε συνανθρώπους του- δεν μιλάμε για τα υπόλοιπα-κι έχει αποπειραθεί να σκοτώσει άλλους τρεις, είναι δυνατόν να διαθέτει ίχνος λόγου και τσίπας;
Χα χα χα...τους το απέδειξε εξάλλου περίτρανα και ο ίδιος.
Κι εν πάση περιπτώσει προχωράμε αφού όμως πρώτα υπενθυμίσουμε σε κάποιους εκείνο το περίφημο " το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού" που μάλλον εντέχνως κι επιμελώς φροντίζουν να ξεχνάνε...
Γιατί, που πας ρε Καραμήτρο;;;;;;
Απο που κι ως που, αντί να χώσεις στο πιο βαθύ μπουντρούμι πας και δίνεις άδεια για να διασκεδάσει κάποιος που έχει σκοτώσει 5 ανθρώπους;;;;;;;;;;;
Ούτε ένα, ούτε δύο, ούτε τρεις, ΠΕΝΤΕ...κι ίσως αν δεν είχαν την τύχη με το μέρος τους οι ΠΕΝΤΕ να ήταν σήμερα ΟΚΤΩ...ΟΚΤΩ ΛΕΜΕ ΜΑΛΑΚΕΣ, ΟΚΤΩ!!!!!!!
Από που κι ως που, και ποια είναι εκείνη η ευαισθησία που με το υποτιθέμενο κριτήριο της προασπίζεις τα δικαιώματα ενός τέτοιου φονιά και πετάς στο κάλαθο των αχρήστων τα δικαιώματα που έστω και για τη μνήμη οφείλεις σε πέντε πεθαμένους;;;;;;;
Που το είδατε αυτό γραμμένο μωρέ; Σε ποιο κώδικα ηθικής;;;;;;;
Που είναι τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις ενός κράτους άκρατης ανηθικολογίας, όπως η Ελλάδα, απέναντι σε ΠΕΝΤΕ-επαναλαμβάνω- πεθαμένους και στους οικείους τους;
Κι αν ο παλικαράς σας , στην προσπάθεια του να ξεφύγει, ή για όποιους άλλους λόγους, σκοτώσει ξανά, ποιος θα φέρει την ευθύνη μετά;;;;
Γιατί μην μου πείτε ότι σας εγγυάται κανείς πως κάποιος που σκότωσε πέντε ανθρώπους θα διστάσει να σκοτώσει άλλους πέντε;;;;;;;;;;
Τι θα πείτε αλήθεια τότε; Τι δικαιολογία θα προβάλλεται;
Και τέλος πάντων πείτε μας για να ξέρουμε:
Που ξεκινάν και που τελειώνουν τα δικαιώματα ενός εγκληματία-φονιά και που ξεκινάν και που τελειώνουν τα δικαιώματα ενός φιλήσυχου πολίτη;;;;;;;;;;

Ταυτίζεται με τη Μινωική Κρήτη το μυστήριο της Χαμένης Ατλαντίδας;

Ο θρύλος για τη χαμένη Ατλαντίδα, την ήπειρο που άνοιξε η γης και τη κατάπιε, αποτελεί ίσως ένα από τα πιο πολυσυζητημένα μυστήρια του κόσμου δίχως ωστόσο κανείς να είναι σε θέση να αποδείξει αν όντως  τούτη η χώρα  υπήρξε  κάποτε και που ακριβώς υπήρξε.

Επειδή όμως, όπως αναφέρει κι ο Πλούταρχος σε πολλά κεφάλαια των συγγραμμάτων του «οι περισσότεροι μύθοι περικλείουν πραγματικά περιστατικά», ίσως γι΄ αυτό η υπόθεση της χαμένης  Ατλαντίδας δε σταμάτησε  ποτέ να απασχολεί τους ανθρώπους  από την εποχή  ακόμα της αρχαιότητας.

Αναφορές   λοιπόν για την Ατλαντίδα γίνονται ήδη από τον Όμηρο και τον Ησίοδο, τα πρώτα γραπτά στοιχεία όμως που έχουμε πηγάζουν από τον Αθηναίο φιλόσοφο Πλάτωνα ο οποίος έζησε μεταξύ 427 και 347 π. Χ..

Από όλα τα έργα του, πιο σχετικό για τη συγκεκριμένη περίπτωση  κρίνεται αυτό που περιέχει τους διαλόγους Τιμαίου και Κριτία  όπου ο πρώτος –Τιμαίος-ήταν φιλόσοφος και μαθηματικός από τη Λοκρίδα της Ιταλίας ενώ ο δεύτερος- Κριτίας- υπήρξε ο προπάππος του. Σε αυτούς τους διαλόγους εμφανίζεται ο Κριτίας να προσφέρει τις γνώσεις του σχετικά με την Ατλαντίδα  που  κι αυτός με τη σειρά του είχε λάβει από το προπάππο του Σόλωνα ο οποίος ήταν εκείνος  που τις δέχτηκε αρχικά κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης του στην Αίγυπτο από τους  τοπικούς ιερείς.

Από το Πλάτωνα λοιπόν  μαθαίνουμε πως οι Άτλαντες ήταν ένας λαός με  υπερφυσικές ικανότητες και θεϊκή καταγωγή  που ζούσε σε  μια  ήπειρο που υπήρξε 10.000 τουλάχιστον χρόνια πριν από την εποχή του και βρίσκονταν πέρα από τις Πύλες των Ηρακλειδών   που στην αρχαιότητα ήταν  τα  σημερινά στενά του Γιβραλτάρ.

Συνεχίζοντας ο Πλάτωνας λέει  πως οι Άτλαντες άρχισαν σταδιακά να χάνουν τη θεϊκή δύναμη τους  όταν κυριεύτηκαν από ανθρώπινες αδυναμίες κι αποφάσισαν να στραφούν ενάντια σε άλλους  εύπορους λαούς  με σκοπό την  υποταγή. γι΄ αυτό και είχαν ταξιδέψει προς τη Μεσόγειο όπου συναντηθήκαν με τους παντοδύναμους και  γενναίους Αθηναίους από τους οποίους και νικήθηκαν για πρώτη φορά.

 Μετά από εξαντλητικές όμως μάχες οι Αθηναίοι λύγισαν εν τέλει  και οι θεοί τότε εξοργίστηκαν με τους Άτλαντες τόσο πολύ που  αποφάσισαν να τους τιμωρήσουν με παντοτινό  αφανισμό  και τους καταστρέψανε μέσα σε μια νύχτα   αφήνοντας πίσω τους μόνο μάζες από λάσπες και πυκνούς καπνούς.

Νεότερα στοιχεία

Φυσικά δεν υπάρχει περίπτωση να μάθουμε ποτέ με ακρίβεια αν τα γραφόμενα του Πλάτωνα  αναφέρονται σε πραγματικά ή φανταστικά γεγονότα, το τελευταίο καιρό όμως όλο και συχνότερα  ακούγονται  απόψεις που θέλουν τη χαμένη Ατλαντίδα  να  μετακινείται από τα στενά του Γιβραλτάρ  και να σχετίζεται άμεσα με το Μινωικό πολιτισμό και συγκεκριμένα  την αρχαία Θήρα προβάλλοντας μάλιστα αρκετά στοιχεία  για να το τεκμηριώσουν

Οι αρχαιολογικές ενδείξεις τοποθετούν  την ηλικία του Μινωικού πολιτισμού- με τη Κρήτη ως βάση αυτού- ενός  ανεπτυγμένου πολιτισμού με εμπόριο, θρησκεία, φιλοσοφία, αρχιτεκτονική, αθλητικές δραστηριότητες, κάπου  ανάμεσα στο 3.000 και το 1500 π.Χ.

Η Σαντορίνη λοιπόν ως αρκετά κοντινός τόπος προς τη Κρήτη είναι πολύ πιθανόν να αποτελούσε κι αυτή  κομμάτι του παραπάνω πολιτισμού  και η περιγραφή της  αρχαίας Θήρας  σαν ένας τέλειος επίγειος παράδεισος που καταστράφηκε περίπου το 1500 π. Χ.  μαζί με ένα πλήθος από γειτονικά παράλια συμπαρασύροντας μαζί της λαμπρά δείγματα πολιτισμού του Αιγαίου ταιριάζει απόλυτα με τα  γραφόμενα Πλάτωνα στα οποία  η Ατλαντίδα  περιγράφεται σαν ένα τόπος ιδιαίτερα εύφορος και μια μεγάλη και υπέροχη αυτοκρατορία με μια κοινωνία ευγενή και εκλεπτυσμένη.

. Σύμφωνα  επίσης με τα Αιγυπτιακά αρχεία από τα οποία ο αρχαίος  Έλληνας φιλόσοφος  αντλεί τις πληροφορίες του,  η «Κέφτιου», ή  «η  γη των στηλών που κρατούσε τον ουρανό»  και ο Πλάτωνας αναφέρει  ως Ατλαντίδα, καταστράφηκε κι εκείνη  σε μια μέρα μέσα από μα διαδικασία που θύμιζε αποκάλυψη.

Η σε μια μέρα βέβαια καταστροφή  της Ατλαντίδας ίσως να μη μπορεί να σχετιστεί με τη Κρήτη ταιριάζει όμως απόλυτα με τα γεγονότα  που έλαβαν χώρα στη Σαντορίνη η οποία απέχει μόνο εβδομήντα πέντε χιλιόμετρα από τη Μεγαλόνησο.

Το ανενεργό πλέον ηφαίστειο της Σαντορίνης ήταν εκείνο που  έδωσε μια βιαιότατη έκρηξη το 1470 π. Χ. και άλλαξε οριστικά τη δομή και το υψόμετρο του νησιού  καταβυθίζοντας σημαντικό μέρος  του στη θάλασσα. Η έκρηξη τούτου του ηφαιστείου υπήρξε αποδεδειγμένα μια από τις ισχυρότερες που έχει δει ο πλανήτης μας τις τελευταίες χιλιετίες καθώς η στάχτη του  ταξίδεψε τεράστιες αποστάσεις, παλιρροιακά κύμματα και σεισμοί συγκλόνισαν  όλη τη περιοχή του Αιγαίου με πρώτα θύματα φυσικά τις ακτές της Κρήτης.

Μόνο το  τετραώροφο παλάτι της Κνωσού .σώθηκε επειδή απείχε αρκετά από τις ακτές ενώ κατόπιν η έλευση του Μυκηναϊκού πολιτισμού ήταν και το τελευταίο χτύπημα που δέχτηκε ο Μινωικός πολιτισμός μετά από το οποίο τελικά και εξαφανίστηκε..

Μιλώντας λοιπόν ο Πλάτωνας για τη καταστροφή της Ατλαντίδας λέει «υπήρξαν βίαιοι σεισμοί και καταποντισμοί και μέσα σε μια μέρα και μια νύχτα  ατυχίας όλοι βυθίστηκαν στη γη και το νησί της Ατλαντίδας εξαφανίστηκε στα βάθη της θάλασσας.»

Εντυπωσιακή επίσης είναι και η συσχέτιση των δύο πολιτισμών με αθλήματα που περιείχαν  τη παρουσία των ταύρων, κάτι που επιβεβαιώνετε τόσο  από τα Αιγυπτιακά αρχεία  για τη Κέφτιου  όσο και από αρχαιολογικές πηγές για το Μινωικό πολιτισμό.

Πέρα όμως από τη περιγραφή της Ατλαντίδας μέσα από το γραφτά του Πλάτωνα υπήρξαν κι άλλοι αρχαίοι στοχαστές , όπως ο Αριστοτέλης,  που απέρριψαν πλήρως τη  πιθανότητα της ύπαρξης της και βεβαίως οι αντιπαραθέσεις  για την ύπαρξη της Ατλαντίδας  εξακολουθούν να  συνεχίζονται μέχρι σήμερα  και να είναι πολλές.

Η ομοιότητα όμως αρκετών κτισμάτων  καθώς και παραδόσεων σε αμφότερες πλευρές του ωκεανού, υποδηλώνουν  πως κάτι υπήρξε τελικά μεταξύ τους οπότε αν   οι νεότερες απόψεις ισχύουν και η χαμένη Ατλαντίδα σχετίζεται όντως  με το Μινωικό πολιτισμό, τότε ο Πλάτωνας δεν θα μάθει ποτέ πως όταν έγραφε τα κείμενα  αγνοούσε δυστυχώς το πόσο κοντά στη χαμένη Ατλαντίδα βρίσκονταν ο ίδιος….