Άγνωστη για μένα η δικαστής Μαριάνθη Παγουτέλη. Εξίσου άγνωστη και η δικηγόρος Ζωή Κωνσταντοπούλου, πλην μόνο του πολιτικού της ονόματος που φέρει σαν "βαριά κληρονομιά από τον σεβαστό πατέρα της." Το τέλος όμως της πολύκροτης δίκης ανάμεσα σε δικαστή και δικηγόρο και η δικαίωση της πρώτης από τα ελληνικά δικαστήριαhttp://stoxasmos-politikh.blogspot.com/2011/07/blog-post_2135.html δεν σήμαινε για μένα μια αδιάφορη απόφαση ανάμεσα σε δυο ΄άγνωστους που δεν με αφορούσε, αλλά μια νίκη ανάμεσα σε ένα νέο Δαβίδ και Γολιάθ στην αιώνια πάλη της διαφθοράς και της εξουσίας. Η άγνωστη, "μικρή κι ασήμαντη" -μπρος σε ένα τέτοιο πολιτικό όνομα- δικαστής, στοχοποιήθηκε απο δήθεν αντιναζιστές, καταγγέλθηκε ως δήθεν διαχειρίστρια του ιστότοπου "Ζητείται Ελπίς", και προσέξτε, χωρίς προηγουμένως να έχει επιτραπεί η άρση του απορρήτου, αλλά τελικά η δικαιοσύνη την δικαίωσε και μαζί με αυτήν, δικαίωσε και την δική μου φωνή, και την δική σου, και γενικά όλες τις φωνές που εξακολουθούν να μη φιμώνονται.
Η δικαίωση της Μαριάνθης Παγουτέλη, δεν είναι ένα θέμα προσωπικό. Δεν της ανήκει σε αποκλειστικότητα. Ανήκει σε όλες τις φωνές που επιμένουν να παραμένουν ελεύθερες, κόντρα σε όλους τους καιρούς, και να διεκδικούν την άποψη τους έστω ακόμα κι αν αυτή είναι διαφορετική.
Ευχαριστώ την Ελληνική δικαιοσύνη για την απόφαση της αυτή. Για την ανάσα που μου έδωσε , στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, κάνοντας με να ελπίζω σε αποφάσεις ακόμα πιο δίκαιες ....
......Του προδότη που προχώρησε ως ετούτο το έγκλημα ζητώ τη τιμωρία Εκείνου που έδωσε το σύνθημα του θάνατου ζητώ τη τιμωρία Εκεινω που προστατεψανε αυτό το έγκλημα ζητώ τη τιμωρία Δε θέλω να μου δινουνε το χέρι το μουλιασμένο από το δικό μας αίμα
Δεν τους θελω για πρεσβευτές ουτε ήσυχους μέσα στα σπίτια τους Θελω να τους δω να δικάζονται σε τούτη τη πλατεία σε τούτο δω το μέρος....
¨Ήταν 7 Ιουλίου του 1936 όταν ήρθε στον κόσμο ο «Αρχάγγελος της Κρήτης»...Σαν σήμερα! Σαν σήμερα που είναι πιο επίκαιρος απο ποτέ και με τη θεική φωνή του, την αθάνατη φωνή του Ελληνισμού, εξακολουθεί ακόμα να οδηγεί τα πλήθη στο δρόμο προς την ελευθερία...που δυστυχώς, ακόμα, και ακόμα πρέπει να παλεύουμε για να την αποκτήσουμε.....
Στα διαλλείματα από το καθημερινό μου πήγαινε έλα στην πλατεία του τελευταίου καιρού, κατάφερα επιτέλους να διαβάσω το «Όταν αγαπάς είναι για πάντα» το καινούργιο βιβλίο δηλαδή της Μαρίας Τζιρίτα. Δεν θέλω να πω, και δεν θα πω πολλά. Αν υπάρχει κάτι που σιχαίνομαι σαν τις αμαρτίες μου είναι να βγάζω περισπούδαστα λογύδρια για τα πνευματικά πονήματα άλλων. Εξάλλου το βιβλίο είναι γεύση…και η γεύση είναι πάντα σχετική με τον ουρανίσκο του καθενός….τι δέχεται και τι δεν δέχεται…. Οπότε λοιπον, για το νέο παιδί της Μαρίας, αυτό που μπορώ να πω εγώ, είναι πως διαβάζοντας το ξέχασα, για εκείνες τουλάχιστον τις στιγμές, πως είμαι μια προδομένη Ελληνίδα. Και το ξέχασα γιατί το βιβλίο αυτό με «περπάτησε» σε αλλοτινές εποχές και χρόνια όπου ακόμα οι άνθρωποι είχαν την διάθεση και την επιθυμία να ερωτεύονται, να δημιουργούν φιλίες, και τα παιδιά να παίζουν διαθέτοντας τον εαυτό τους όπως εκείνα ήθελαν στους δρόμους και τις παραλίες χωρίς την συνοδεία του φόβου των σημερινών παιδιών.
Με το βιβλίο της Μαρίας άφησα για λίγο την μαυρίλα του σήμερα και γύρισα πίσω, στα χρόνια της εφηβείας μου, ξαπλώνοντας πάλι σαν τις ηρωίδες της στρωματσάδα στην ταράτσα μετρώντας ουρανό, αστέρια, και όνειρα…. Με το βιβλίο της Μαρίας θυμήθηκα ξανά πολλά από εκείνα τα ξεχασμένα…μα πάνω απ’ όλα θυμήθηκα πως, όντως, ΟΤΑΝ ΑΓΑΠΑΣ ΕΊΝΑΙ ΓΙΑ ΠΆΝΤΑ……….
