Ο κοιμισμένος γίγαντας.

                            

  Γίγαντας που αποκοιμήθηκε το πάθος.

  Τον έπνιξαν τα χημικά.                                      

      Δεν είχαν άλλο τρόπο

       να τον ρίξουν.                                      

     Μόνο αυτόν, τον ύπουλο.                                    

 Μα τρέμε κόσμε!                                              

    Την ώρα που θ΄αρχίσει

                                               να ανακλαδίζεται                                     

                                       ο κοιμισμένος γίγαντας,

                           θα σπάσουν τα θεμέλια του σύμπαντος....

                                

Η ΠΡΟΤΡΟΠΗ

 «Εγω.....εγω μοναχός μου έχω χρέος να σώσω τη γης...αν δεν σωθεί, εγω θα φταίω...»

Ν. Καζαντζάκης.Ασκητική

Πιθανόν το εχετε προσέξει.....πάει καιρός αρκετος απο τότε....απο τοτε που έχω  πάψει να ειμαι όπως ήμουν....απο τότε δηλαδη που  η προτροπή του μεγάλου στοχαστή- συγγραφέα κυριάρχησε εντελώς μέσα μου με αποτέλεσμα να εχει σταματήσει να με ενδιαφέρει οτιδήποτε προσωπικό, και να με απαχολεί μόνο το γενικό καλο του τόπου μου.

 Κλαίω για την πατριδα μου που την ξεπουλούν, με πονα ο τόπος μου  που τόσο υποφέρει τώρα,  και πιστεύω πως ολους μας πονα...τώρα ομως καλούμαστε να το αποδείξουμε
 Να παραμερίσουμε καθε επιπλαστο συνεφο ασφάλειας, που πιθανόν πίσω του  έχουμε κρυφτει, και να κοιτάξουμε την πραγματικότητα κατάματα,όσο σκληρή κι αν είναι, αφου μονο ετσι θα μπορέσουμε να την αντιμετωπίσουμε.

Και μην περάσει ούτε σιτγμή απο το μυαλό σας, το περίφημο 

«Εγω; Μα εγώ θα σώσω τον κόσμο;»

Αν πάντως δεν μπορέσετε να το αποφύγετε, φέρτε αμέσως στο μυαλο σας την προτροπή του Ελληνα για τον οποίο όλοι είμαστε περήφανοι
«Εγω.....εγω μοναχός μου έχω χρέος να σώσω τη γης...αν δεν σωθεί, εγω θα φταίω...»και θα διαπιστώσετε αμέσως πόσο εφικτό είναι.
Ναι, ΕΣΥ ΘΑ ΣΩΣΕΙΣ ΤΗ ΓΗΣ
ΦΤΑΝΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΖΥΓΙΑΣΕΙΣ, ΝΑ ΜΗ  ΜΕΤΡΗΣΕΙΣ, ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ  ΒΟΛΕΥΤΕΙΣ....

Και μην ξεχνάτε, μια ασήμαντη σπίθα αρκεί για να πάρει φωτιά το αλώνι,αρκει  για να αναψει η φλόγα......

Το σύμπαν που ονειρεύτηκα-Στην κόρη μου που εκλεισε πριν λιγες μέρες τα 25 της χρονια, και σε ολα τα παιδια του κόσμου.Τους το οφείλουμε-

Θα μοιραστω με το μαχαίρι  τ’ όνειρο παιδί μου
Εκείνο τ’ ονειρο που σου ’ χα υποσχεθεί  πως θα το προφυλάξω σαν τα μάτια μου.
Για σένα, που είσαι τα μάτια μου....
Το κράτησα εξάλλου αγκαλιά στην μέσα μπάντα του μυαλου,αιώνες τώρα,
για να στο παραδώσω σώο το μαχαίρι.
Δεν ξερω αν τα κατάφερα, μα ετσι με διέταξε
το κόκκινο, κι όχι το θαλασσι, αίμα της γενιάς μου
Και έπραξα άγια
Ποτέ του δεν με πρόδωσε αυτό.
Μ’ αυτό χτυπούσα, και στο τώρα, και στο χθες.
Κι ίσως κι αλλη ζωή αν ειχα, σίγουρα πάλι με κεινο θα χτυπούσα
Γιατι ,αν η αγάπη το επιβάλλει,
τοτε ναι, μπορω να επιβαλλομαι.
Μ’ αγώνες, κι αίμα εστω,
οφείλω να σου παραδώσω το σύμπαν που ονειρεύτηκα.