Μίλησε κανείς;

Σκεφτηκα στην αρχη να το αναρτησω στο αλλο μπλογκhttp://rikimatal.blogspot.com/2010/12/blog-post_22.html, επειδη ομως εκεινο το εχω για να κάνω την πλάκα μου, αποφάσισα τελικα να το αναρτήσω εδω για να το δουν και περισσοτεροι...

 Τα λογια βεβαια εδώ  ειναι περιττά, αλλα εν πάσει περιπτώσει, εγώ κάτω απο την γελοιογραφια έχω βάλει την εξής λεζάντα:


―«Ήντα γυρεύγεις ελόγου σου στο νεκροταφείο συντέκνισσα; Ο άντρας σου και σένα;»

«Οι, ο τόπος μου.....»―

Μίλησε κανείς;

«ΑΛΛΗΛΩΝ ΤΑ ΒΑΡΗ ΒΑΣΤΑΖΕΤΑΙ»

Με ενα μικρό αποσπασμα απο το βιβλιο μου, το «Τρενακι»

ευχομαι  σε όλους σας καλα Χριστουγεννα!!!!!!!!!!!

Ο ήρωας, ο μικρός Παναγιώτης, ονειρεύεται χρόνια να εκπληρωσει το μεγάλο, παιδικό του όνειρο: Να αποκτήσει ενα τρενάκι.

Κι οταν επιτέλους φτάνει στο παρα πέντε για να το καταφέρει το θυσιάζει στην ανθρώπινη ανάγκη...γιατι έτσι μόνο θα αισθάνονταν ότι βιώνει την ενννοια των Χριστουγέννων.

«..........Καλησπέρα και χρόνια πολλά» είπε μόνο και τοποθέτησε δίχως δεύτερη σκέψη  όλο τον «επίγειο θησαυρό του» στο κουτί με τα στυλό και τους αναπτήρες.

«Ηταν για ένα τρενάκι» εξακολούθησε σαν να ήθελε να απολογηθεί, «μα ξέρετε, δεν το έχω ανάγκη πια. Καληνύχτα σας και καλά Χριστούγεννα» ύψωσε την φωνη του  να ευχηθεί και πριν προλάβουν να συνέλθουν αυτοί―μήπως κι ήταν άγγελος;― ο Παναγιώτης τρέχοντας χάθηκε στο γυρισμα του δρόμου.

Κι εκει τότε, μια κι ήταν σίγουρος πως μάρτυρας για το κλάμα του κανείς γύρω εκτός απο το σκοτάδι της νύχτας  δεν υπήρχε, αφησε τα μάτια του να εκφραστούν όπως αυτά ήξεραν και ήθελαν.

Μα....μα αν εκείνη την ώρα σήκωνε το κεφάλι του ψηλά θα έβλεπε ολοκάθαρα πως ένα αστέρι ερχόταν πίσω του. Ένα αστέρι που όλο και χαμήλωνε, διαρκώς και χαμήλωνε, το αστέρι του μικρού Χριστού που εντός ολίγου πάλι απόψε θα ξαναγεννιόταν για να αφυπνίζει την αγάπη στο σύμπαν, πέφτοντας ολόφωτο κατά πάνω του τον ακολουθούσε.

Κι ασφαλώς, σίγουρα θα ήταν η λάμψη του αυτή που χάρισε στην καρδιά του Παναγιώτη την τόσο απεριόριστα ανιδιοτελή αγάπη για τον συνάνθρωπο του.

Σίγουρα θα ήταν η λάμψη του αστεριού το φως που μεταμόρφωσε την καρδιά του κάνοντας την να μοιάζει τόσο πολύ με κάποια φάτνη που δυο χιλιάδες χρόνια πριν, γεννηθηκε μέσα στην ταπεινότητα της, Εκείνος που πρωτοδίδαξε:

«ΑΛΛΗΛΩΝ ΤΑ ΒΑΡΗ ΒΑΣΤΑΖΕΤΑΙ»!!!!!!!!!!!

2010 χρονια αναζητούμε την ελπίδα...πάμε για το 2011

 Οπως όλοι ξέρουμε, την βραδια της  25ης Δεκεμβρίου   έχουμε τη μεγαλυτερη νυχτα του χρόνου αφού απο την επομένη η μέρα αρχίζει σιγα σιγά να μεγαλώνει κατά δευτερόλεπτα.

Με λίγα και απλά λόγια την 25η Δεκεμβρίου  ξεκινα ο αιώνιος  θρίαμβος του φωτός απέναντι στο σκοτάδι και οι άνθρωποι απο καταβολής κόσμου χαίρονταν και πανηγύριζαν γι’ αυτο.

Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, όλοι λίγο ως πολύ γνωρίζουμε πως η 25η Δεκεμβρίου υιοθετήθηκε σαν ημέρα επετείου της γέννησης του Χριστου , τον  4ο αιώνα από τον Πάπα Ιούλιο. 

―Η γέννηση του Διόνυσου―

Γιατι επιλέχθηκε ; Μα γιατι έπρεπε να επιλέξουν την μέρα που ειχε την μεγαλύτερη επιρροή  στα πλήθη κι αυτη δεν ήταν αλλη απο την συγκεκριμένη μέρα―25η Δεκεμβρίου― που γιόρταζαν τα γενέθλια του αήττητου ήλιου.

 Πίστευαν ότι στις 25 του μηνός ο Ήλιος αναγεννιέται και παίρνει νέα δύναμη.

 Αν πάμε και  πιο πίσω, θα δουμε ακόμα πολλές αλλες παρόμοιες δοξασίες, ―Μίθρας κτλ―αλλα το θέμα μας, όχι, δεν ειναι εκεί.

Το θέμα μας δεν είναι αν την ελπίδα του κόσμου την βαφτίσαμε

 Χριστουγεννα, Ηλιούγεννα, Μιθρούγεννα, ή ότι αλλο  τέλος πάντων.

Το θεμα μας θαρρώ ειναι, πως οι εμεις οι άμοιροι οι άνθρωποι, 2010 χρόνια τώρα―και ειμαι και ελαστικη, αφηνω εξω ολα τα προηγουμενα―αναζητούμε την ελπίδα, πάμε  για το 2011, κι ακόμα δεν την βρήκαμε...ακόμα δεν ηρθε.

Αντιθετα θα ελεγα, διαρκώς μακραίνει απο διπλα μας όλο και περισσότερο...

Θα δεήσει άραγε να ερθει ποτέ;