Φουυυυυυυυυυυυυυ

Αμα με πιασεις απο την μύτη θα σκάσω
Υπαρχει προβλημα στην περιοχή, δεν εχω ιντερνετ σπιτι, και στη δουλειά., δεν προλαβαίνω να γραψω ούτε καλημερα!!!

Ξανά φουυυυυυυυυυυυυυυυυ

Μαρία Τζιρίτα

Πάνε μερες που θελω να κανω αυτη την αναρτηση κι ολο το αναβάλλω γιατι δεν επ’ ουδενι δεν θα ηθελα να αντιμετωπιστει σαν ανταποδωτικη της πρόσφατης παρουσίας που εκανε η Μαρια για δυο απο τα βιβλία μου.

Τέλος πάντων, αφου μου ειχε καρφωθει στο μυαλο δεν την απέφυγα

Το πρώτο βιβλίο λοιπον της Μαρίας, το  ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ,

  το ειχα διαβασει εδω και μηνες, κι ήθελα να γραψω κάτι,γνωρίζοντας όμως οτι συντομα ερχεται αλλο, το αφησα απλά για να διασταυρώσω την άποψη που μου ειχε δημιουργηθει.

Και ναι.....μάλλον όχι

Δεν θα μιλήσω για την Μαρία Τζιρίτα την συγγραφέα, δεν θεωρω τον εαυτό μου κριτικό, που στο κάτω κάτω το αν σου αρέσει ή δεν σου αρέσει ένα βιβλίο είναι εντελως υποκειμενικό και σίγουρα η Μαρία δεν περιμένει την δική μου γνώμη για το έργο της

Επαναλαμβάνω λοιπόν, δεν θα μιλήσω για την Μαρία Τζιρίτα την συγγραφέα, θα μιλήσω για τη Μαρία Τζιρίτα άνθρωπο που διέκρινα εγώ μέσα στις σελίδες και του πρώτου δικου της  βιβλίου που διαβασα, αλλά και του δεύτερου, του καινούργιου

Του  ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΑΥΡΙΟ

Σαν άνθρωπος που απο τότε που γεννήθηκε, η γράφουσα, θυμαται τον εαυτό της με ενα στυλό και ενα χαρτί στο χερι να αποτυπώνει τις σκεψεις της, μπορώ όπως καταλαβένεται να ξεχωρίσω απο μακριά πότε ένα κείμενο ειναι γραμμένο με αίμα, πότε βγαίνει μέσα απο την ψυχή, πότε ο συγγραφέας αποτυπώνει μέσα του τα εσώψυχα του, πότε  είναι δηλαδη αληθινό και πότε είναι γραμμένο με μολύβι, πότε ειναι γραμμένο με σκοπό μονο την εμπορικότητα, πότε δηλαδη ειναι ψευτικο

Και αυτο που μπορώ να πω μετα βεβαιότητος, είναι πως μέχρι και την τελευταία λέξη η Μαρία στα βιβλία της, την εχει ντύσει με αλήθεια, της εχει φορέσει τον εαυτό της, την εχει στολίσει με τα συναισθηματα της.

Η Μαρία η πληθθωρική, η Μαρία η αγαπησιάρα, η Μαρία η καλόκαρδη, η Μαρία της διπλανής πόρτας, ή αν θέλετε του διπλανού μπλογκλόσπιτου,  αρμενίζει απο την πρώτη ίσαμε την τελευταία σελίδα των βιβλίων που γράφει ολόγυμνη, αυθόρμητη, απλή, χωρίς επιτηδεύσεις, χωρίς πρόθεση να αρεσει ή να μην αρέσει, και το μόνο που κάνει ειναι να καταθέτει ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ

Αυτο πιθανόν να μην αρεσει σε κάποιους, όμως εδω ειναι το μαγικό κλειδί της  επιτυχίας της Μαρίας, το ανόθευτο κειμενο, και προσωπικα αυτο που σε εμένα αρεσε πολυ περισσότερο απο κάθε τι αλλο!

Ενας απο τους πολυγραφότερους συγγραφεις του αιώνα που μας πέρασε, και συγχρόνως ενας απο αυτούς που σημάδεψαν την ελληνική λογοτεχνία, ο μεγάλος μας Γρηγόρης Ξενόπουλος, είχε πει κάτι που αν το λάμβαναν υπόψη τους μερικοί ίσως η λογοτεχνια μας σημερα να ειχε αλλο πρόσωπο

Ειπε λοιπον πως "  Η δυσκολία χαλά την εντυπωση"......

Δεν γνωρίζω αν η Μαρία το γνώριζε τούτο ή αν απλά ακολούθησε την συμβουλή του απο ένστικτο, όπως κι αν εχει πάντως η κοπέλα αυτη κατέχει απο την φύση της το μυστικό της επιτυχίας και ξέρει να το χειρίζεται καλά

Οι ένοχοι δεν τιμωρούνται ποτέ

Κάποιες μερες τώρα ασχολούμαι με ένα θέμα σχετικό με μια από τις πιο μαύρες σελίδες της ναυτικής ιστορίας του τόπου μας:

Το ναυάγιο του πλοίου«ΗΡΑΚΛΕΙΟ»   που συνέβη στις 6 Δεκεμβρίου 1966 στη βραχονησίδα Φαλκονέρα

με αποτέλεσμα σε 10 μόλις λεπτά να χαθούν 217 ψυχές.-επίσημα, γιατί ανεπίσημα και στη πραγματικότητα είναι πάνω από 500-

Δεν θα σας πω που εστιάζω εγώ, η δημοσιογραφική ομερτά βλέπετε το απαγορεύει πριν την δημοσίευση του θέματος- θα σας πω μόνο πως ψάχνοντας για περαιτέρω στοιχεία στο ιντερνετ, διαβάζω και μεταφέρω αποσπασματικά

Χαρακτηριστική είναι η κατάθεση του τότε υποπλοίαρχου Αλέξανδρου Στεφαδούρου:

 «Όταν το πλοίο πήρε κλίση από την εισροή υδάτων, ο πλοίαρχος Εμμανουήλ Βερνίκος έδωσε το σύνθημα δια κωδωνοκρουσιών. Μετά τον αντελήφθην να χάνει την ψυχραιμία του.

-Ο συγκεκριμένος «κύριος»αν και ηταν ο πρώτος που έπεσε στην θάλασσα φέροντας σωσίβιο, όπως είπαν οι διασωθέντες αξιωματικοί-αυτόπτες μάρτυρες, ποτέ δεν βρέθηκε ο ίδιος ή το πτώμα του.-

 

-Φωτο απο το εσωτερικό του καταραμένου πλοίου- 

Η απόφαση για κήρυξη 8ήμερου πένθους δεν ήταν αρκετή για να απαλύνει τον πόνο των συγγενών, ενώ οι σκηνές που εκτυλίχτηκαν στο αεροδρόμιο και έπειτα στο νεκροταφείο του Αγίου Λουκά, όταν στις 6 το απόγευμα της 10ης Δεκεμβρίου έφτασαν αεροπορικώς κάποιες από τις σορούς, ήταν δραματικές.

Η δίκη η οποία πραγματοποιείται λίγους μήνες μετά, αλλά και η εκδίκαση της υπόθεσης σε δεύτερο βαθμό αφήνουν στους επιζώντες και τους συγγενείς των θυμάτων την πικρή γεύση της ατιμωρησίας εκείνων που θεωρούν έως σήμερα ενόχους. Η τοπική κοινωνία ξεσηκώνεται, αφού πριν το ναυάγιο είχε αμφισβητηθεί η ικανότητα των πλοίων της εταιρείας Τυπάλδου, λόγω των μετατροπών που είχαν υποστεί.

Συμπέρασμα:

Οι  ένοχοι δεν τιμωρούνται ποτέ και σε καμιά εποχή, ούτε ακόμα κι όταν τα αίσχη τους εχουν αντίκτυπο ανθρώπινες ζωές