Σημερα γάμος γίνεται......

Λοιπόν, εμεις εδώ, στο κανονικό σπίτι δηλαδή κι όχι  στο μπλοκόσπιτο, έχουμε χαρές!
Παντρολογήματα!
Ναι, ναι, αληθινά παντρολογήματα!
Σήμερα παντρεύομαι το  πρώτο παιδί  μεσα απο το σπίτι μας, την κόρη  της αδελφής μου και, όση ώρα θα φορτίζω τη μπαταρία της φωτογραφικής μου μηχανής, που αδειασε απο τις πολλές φώτο που τραβώ μέρες τώρα,  είπα να μοιραστώ τη  χαρά μου μαζι σας, ίσαμε να ξαναπάω απέναντι
Αντε λοιπον,  στις χαρές σας οι λεύτεροι και στων παιδιων σας οι παντρεμένοι

Τώρα όμως συγκεντρωθείτε  γιατι βρίσκεστε   στις χαρές του δικού μας του παιδιού !
Και χίλια καλωσορίσατε ....


Μην ντρέπεστε , ανεβείτε σιγά σιγά τη στολισμένη σκάλα

που έφτιαχνε η ευτυχισμένη θεία ώρες χθες βράδυ-οχι εγώ, η μικρή μου αδελφή  είναι περι τούτων-

σταματήστε να πάρετε μια ανάσα στο κεφαλόσκαλο

να καμαρώσετε την ευτυχισμένη νυφούλα μας

αγκαλιά με την ξαδέλφη της-που θα έχουμε κι αυτηνής σε λίγο τις χαρές της καθότι εγκυμονούσα-

και τη γιαγιά της

και περάστε να πάρετε ένα χειροποίητο κουραμπιέ

εκτός αν προτιμάτε ρακί ή λικεράκι

προσέξτε όμως μη σκοντάψετε στα καλαθάκια των παρανυμφων

έτσι όπως θα δείτε τη νύφη με τη ρόμπα να χορεύει μαζι με τις ξαδέλφες της

μέχρι να βάλει το ρόλει στο μαλλι για το τελικό χτένισμα

Η κόρη μου εν τω μεταξύ έχει ήδη έτοιμο το κοτσο-πως θ' αντέξει αλήθεια αυτο το παιδί ίσαμε αυριο έτσι;-

και μη μου πείτε πως δεν ειναι τέλειος;

Τώρα όμως οτι σας έδειξα σας έδειξα, διπλα εχουν στήσει γλέντι κι εγώ λέω να πάω να φάω κάνα κοψίδι-τρόπος του λέγειν γιατι ειμαι χορτοφάγος-

Και μην ανησυχείτε, θα επανέλθω με τις φωτογραφίες του γάμου .

Εις αύριο λοιπον τα σπουδαία.

Αντε και στων παιδιών μας.....

Στο φίλο μου το Σιωπηλό, ένα μικρό δώρο για τη γιορτή του

Σιωπή....

Τόση σιωπή που στο μανδύα της με τύλιξε,

τόση σιωπή που με τα δάχτυλα της με βαριάγγιξε,

με γλύκανε, με βάφτισε,

πνευματικό παιδί της μ’ ονομάτισε

κι ολούθε γύρω μου σιωπή τώρα αντικρίζω.

Σιωπή…σιωπή!!!

Μόνο οι στυγνοί σου νόμοι με ορίζουν

και μοναχά αυτούς γνωρίζω και ορίζω….

Κι αν παγιδεύτηκα πολλάκις

και με κατακρεούργησαν οι συμπληγάδες

- η σιωπή και η φωνή-

κι αν στόχο έβαλα να κοιμηθώ

κι αντί γι'  άρπα μ’ όνειρα

να νανουριστώ

σε μια ανθρώπινη αγκάλη,

διασχίζοντας στα γρήγορα

τη χώρα του συνειδητού, για να σωθώ,

έφτασα μια για πάντα να εδραιωθώ

στη χώρα του ασυνείδητου και πάλι.

Ωραία κοιμωμένη

Συνέλαβα τον εαυτό μου να διαπραγματεύεται

το αντίτιμο της γεννήσεως του.

Αραπάκι νόθο που εβιάσθη

από την εξοικείωση ωρών

ζυμωμένων με προζύμι και μαγιά

ολικής αλέσεως φόβου.

Για το τι μέλλει γενέσθαι…

Αναζήτηση πορίσματος επί διαφανούς μεμβράνης

καθώς και επί φύλλου κλάδου ελαίας.

Ισχνότης εν μέσω κνησμού αοριστίας.

Καταπέλτης η ταπεινωμένη αποφασιστικότης

διεπεράστη από ανάλαφρο ηρωισμό

ισορροπισμού και προστάζοντας

τους «ζυγούς λύσατε» αποφάσισε ταξίδι υπερσιβηρικό

διακόπτοντας την αφυπνισμένη απραξία.

Η ύπουλη δυσκαμψία διατάραξε

της αποφάσεως την εγκυρότητα

προβάλλοντας μείζον θέμα:

«Ωραία κοιμωμένη μην ξυπνάs

αφού δε σου αρέσει το ταξίδι με τους υδρατμούς του τέρματος.

Σ’ αρέσει απλά να «ταξιδεύεις…»

Είπε.

Κι έτσι ρυθμίστηκε το θέμα.

Ύστερα κοίταξε το χώρο γύρω της.

Τα ράφια, τα χαλιά, τα ευτελή μπιμπλώ.

Την έκδοση «Φάουστ» του Γκαίτε…

Γέρασαν κι οι έννοιες μαζί της

σε τούτη την προβλήτα της αναμονής.

Να σ΄ αγαπήσω τότε.

Ναι!

Να σ΄ αγαπήσω εαυτέ μου.

Μα μ΄ εμποδίζει ο εγωισμός του φόβου

και το πυρίμαχο ασημένιο δαχτυλίδι

της ελπίδας μεσ΄ το δείκτη.

Ο φόβος κι η ελπίδα.

Τούτοι οι δυο ανέκαθεν υπήρξανε

οι πλέον άσπονδοι εχθροί μου